บทที่ 2066

'เขาอยากแอบเข้าไปในงานชุมนุมกระบี่เหรอ?’

เจอโรมพ่อบ้านมองแดร์ริลหัวจรดเท้า เขาไม่อาจปกปิดแววตาเหยียดหยามไว้ได้ “นายจะเข้าไปโดยไม่มีบัตรเชิญไม่ได้ ฉันไม่สนว่านายจะมาที่นี่ทำไม ฉันจะให้โอกาสนายถอยไป ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าหยาบคาย”

‘พวกไร้ค่าในโลกผู้บ่มเพาะนับวันจะยิ่งขวัญกล้า กล้าเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในงานชุมนุมกระบี่แบบนี้ได้ยังไง? หน้าด้านนัก’

ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสุภาพกับคนพวกนี้

เจอโรมเองก็คิดเหมือนยามว่า แดร์ริลอยากจะแอบเข้าไปในงานชุมนุมเพื่อขโมยอาวุธ

‘อะไรกันเนี่ย? คนของคฤหาสน์เกียรติกระบี่นี่จองหองกันขนาดนี้เหรอ?’

แดร์ริลนิ่วหน้า เขารู้สึกหงุดหงิดใจนิดหน่อย แต่ว่าก็ยังคงยิ้มและมองเจอโรมก่อนบอกว่า “คุณคงเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์เกียรติกระบี่ใช่ไหม? ช่วยไปแจ้งนายหญิงของคุณให้ด้วยว่ามีแขก”

แดร์ริลรู้สึกอับจนปัญญาเมื่อพูดออกไป

ตอนที่เขาร่ำลากับปาร์คเกอร์ เธอบอกว่าจะต้อนรับเขาด้วยตัวเองหากว่าเขามาเยี่ยมเธอ

แต่แดร์ริลไม่คิดว่าพ่อบ้านและยามจะกันไม่ให้เขาเข้าไป หากว่าเขาไม่ได้พบปาร์คเกอร์ แล้วเขาจะขอให้เธอช่วยหาเดบร้าได้อย่างไร?

หืม?

ตอนนั้นเจอโรมอึ้งไป จากนั้นเขาก็แค่นเสียงว่า “นี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ? ฉันรู้นะว่านายจะแอบเข้างานไปขโมยอาวุธ กล้าดียังไงเอาชื่อนายหญิงมาอ้าง ดูเหมือนว่าถ้าไม่โดนสั่งสอนคงไม่เข้าใจสินะ”

จากนั้นเจอโรมก็โบกมือ

โอ้

ศิษย์ของคฤหาสน์เกียรติกระบี่นับสิบพากันมาล้อมแดร์ริลไว้

ความวุ่นวายนั้นดึงดูดความสนใจของผู้คน พวกเขาต่างก็ชี้มาที่แดร์ริลและพูดวิจารณ์กัน

“หมอนั่นกล้าดียังไงมาก่อความวุ่นวายที่คฤหาสน์เกียรติกระบี่ สงสัยจะรนหาที่ตาย”

“นั่นสิ ดูการแต่งตัวของเขาสิ เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้รับเชิญมางานนี้ เขาต้องอยากเข้ามาขโมยอาวุธแน่”

“มันอดใจยากนี่นา ยังไงซะ อาวุธที่คฤหาสน์เกียรติกระบี่ทำขึ้นก็มีค่ามาก ผู้บ่มเพาะคนไหน ๆ ก็อยากได้กันทั้งนั้น”

ผู้คนยังวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด แต่ละคนก็ยิ่งเหยียดหยามขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีใครเห็นใจแดร์ริลเลย