บทที่ 2069

สายตาของลูคัสทำให้แดร์ริลหงุดหงิดใจมาก แต่แดร์ริลก็ยังยิ้มและบอกว่า “ผมก็แค่คนไม่สำคัญในโลกของผู้บ่มเพาะ ผมโชคดีมีโอกาสได้รู้จักกับคุณปาร์คเกอร์ แต่ผมก็ไม่ได้มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่อะไร”

แดร์ริลรู้ดีกว่าการปิดบังตัวตนนั้นจะนำความไม่สะดวกมาให้

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น หยางเจียนอยากจะรุกรานทวีปอื่นดังนั้นสถานการณ์ตอนนี้จึงตึงเครียดมาก อีกอย่างเขาเพิ่งเอาชนะหยางเจียนมาได้ที่โลกใต้เมฆีซึ่งเป็นการทำลายชื่อเสียงของหยางเจียน หากว่าหยางเจียนรู้ว่าเขาอยู่ที่ทวีปมหาสมุทรอำพันตามลำพัง หยางเจียนจะต้องส่งคนมาฆ่าเขาแน่

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของตน แดร์ริลจำต้องปิดบังตัวตนไว้

ปาร์คเกอร์เองก็บอกว่า “ใช่ เขาเป็นเพื่อนฉันเอง”

ญาติของเธอชอบรังแกคนอื่นมาตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นปาร์คเกอร์จึงไม่เคยชอบเขา

เพื่อนเหรอ?

ลูคัสและคนอื่น ๆ ต่างก็มองแดร์ริลอย่างเย้ยหยัน

“พรวด”

ญาติอีกคนของปาร์คเกอร์หัวเราะออกมาเสียงดัง “น้องปาร์คเกอร์ เพื่อนของเธอนี่ใครกัน? ทำไมเขาถึงดูโง่เง่าแบบนี้”

ตอนนั้นลูคัสก็ตั้งสติได้และแค่นเสียงหยัน เขาพูดน้ำเสียงแปลกแปร่ง “ญาติที่รัก ทุกคนต่างก็รู้ว่าเธอชอบมีเพื่อนไปทั่วทุกที่ แต่นี่คืองานชุมนุมกระบี่ของคฤหาสน์เกียรติกระบี่ เป็นงานที่สำคัญมาก ในฐานะของทายาทคฤหาสน์เกียรติกระบี่ เธอจะเชิญตาสีตาสาที่ไหนก็ไม่รู้มาไม่ได้หรอกนะ มันอาจจะทำลายชื่อเสียงของคฤหาสน์เกียรติกระบี่…”

ลูคัสมองแดร์ริลอย่างเหยียดหยาม

เจ้าคนไร้ความสำคัญใส่ชุดธรรมดา ๆ นี่มันใครกัน? ทำไมเขาถึงมีสิทธิ์จะเข้ามาในห้องโถงและได้นั่งในเก้าอี้วีไอพี?

‘ตาสีตาสาเหรอ?’

แดร์ริลหน้ามืดครึ้ม เขารู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยแต่ก็ไม่อยากจะใส่ใจ

หากว่าเป็นเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่แดร์ริลยังเป็นคนหนุ่มเลือดร้อน เขาคงไม่อดทนแบบนี้

แต่แดร์ริลก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เขาได้เจอคนมากมายที่เหมือนลูคัส คนที่ตัดสินคนอื่นจากรูปลักษณ์ภายนอก แดร์ริลไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจ

แต่ว่าปาร์คเกอร์ทนไม่ได้ เธอยืนขึ้นจ้องลูคัสทันที เธอตวาดว่า “ในฐานะทายาทของคฤหาสน์เกียรติกระบี่ ฉันมีสิทธิ์จะตัดสินใจให้ใครก็ได้มานั่งข้างฉันในงานชุมนุม เพราะงั้นอย่ามาสอด”

ปาร์คเกอร์โมโหมาก