บทที่ 2071

”เขาดูเหมือนไม่เคยพบเจอโลกภายนอกมาก่อน ดาบยาวระดับสีฟ้านี้ก็เป็นแค่ระดับต่ำสุดในงานชุมนุมกระบี่…”

“แน่นอน เขาต้องเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุง คุณปาร์คเกอร์ไปเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้ได้ไงกันนะ?”

เสียงนินทาของคนรอบข้างดังไปทั่ว แดร์ริลนิ่วหน้า

‘ให้ตายสิ คนพวกนี้น่าสนใจจริง ฉันก็บอกไปแล้วว่านี่เป็นอาวุธชั้นเลิศ แล้วทำไมยังมาเยาะเย้ยฉันอยู่อีก?’

แดร์ริลเปลี่ยนความคิดเมื่อเขาตระหนักได้ว่าลูคัสตั้งใจสร้างปัญหาให้เขา ไม่ว่าเขาจะตอบไปว่าอย่างไร ลูคัสก็จะหาเรื่องมาเยาะเย้ยอยู่ดี

ดังนั้นเขาเลยยิ้มและไม่พูดอะไร เขาไม่ใส่ใจรับมือกับชายคนนั้น

เพราะว่าแดร์ริลไม่ตอบโต้อะไร ลูคัสเลยคิดว่าเขาเป็นพวกขี้ขลาด เขายิ่งยิ้มกว้างและภาคภูมิยิ่งขึ้น

ปาร์คเกอร์ทนต่อไปไม่ไหว เธอนิ่วหน้าและบอกว่า “ลูคัสพอได้หรือยัง? เพื่อนของฉันก็บอกแล้วว่าดาบนี้ไม่เลว แต่นายก็ยังจะหัวเราะเยาะเขาอีก ต้องการอะไรกันแน่?”

ปาร์คเกอร์ไม่เคยชอบลูคัส ดังนั้นเธอจึงไม่เคยเรียกเขาว่าพี่สักครั้ง

“ฉันก็แค่คุยเท่านั้น ไปหัวเราะเยาะเขาตอนไหน?” ลูคัสพึมพำขณะนั่งลง

จากนั้นอาวุธชิ้นใหม่ก็ถูกนำออกมาแสดง

คฤหาสน์เกียรติกระบี่นั้นมีชื่อเสียงเรื่องอาวุธจริง ๆ พวกเขาแสดงอาวุธต่อไปเรื่อย ๆ แต่ละชิ้นทำมาอย่างประณีต อาวุธทั้งหมดอย่างน้อยก็อยู่ในระดับสีฟ้า มีบางชิ้นที่อยู่ระดับสีคราม

ทุกครั้งที่อาวุธนำออกมาแสดง ห้องโถงก็จะมีแต่เสียงร้องฮือฮาและชื่นชม

แขกส่วนใหญ่ต่างลุกขึ้นยืน ดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้า พวกเขาต่างริษยาและหวังว่าจะได้ครอบครองอาวุธพวกนี้ไว้เอง

แต่แดร์ริลไม่ได้สนใจอะไรอาวุธพวกนี้

เพราะแม้มันจะยอดเยี่ยมมาก แต่เขาก็มีง้าวสวรรค์อยู่ อาวุธที่นำมาแสดงพวกนี้ไม่มีชิ้นไหนเทียบกับของเขาได้ ดังนั้นแดร์ริลเลยไม่ได้รู้สึกว่าต้องดูอะไร

“คุณปาร์คเกอร์”

ตอนที่ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่การแสดงอาวุธ แดร์ริลก็หันไปหาปาร์คเกอร์และบอกว่า “ฉันต้องขอโทษที่มาหาโดยไม่บอกก่อน แต่ฉันต้องการความช่วยเหลือ”

“บอกมาได้เลย” ปาร์คเกอร์พยักหน้าอย่างจริงจัง

เฮ้อ