บทที่ 2079

แดร์ริลไม่สนใจสายตาของผู้คน เขามองแจ็คกี้และบอกว่า “นายคือประมุขสำนักเสียงลวงตา แจ็คกี้ เยลสินะ? นายเป็นประมุขของสำนัก เป็นคนมีอิทธิพลแต่ก็ยังใช้วิธีการสกปรก นายขู่คนอื่นโดยจับลูกสาวเขาเป็นตัวประกัน นายไม่กลัวว่าชาวบ้านเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือไง?”

โอ้

ฝูงชนต่างส่งเสียงฮือฮา ไม่ว่าจะเป็นแขกที่มางาน หรือคนของสำนักเสียงลวงตา พวกเขาต่างก็คิดว่าหูฝาดไป

แดร์ริลกล้าดีอย่างไรมาต่อว่าแจ็คกี้ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้?

ใครให้ความกล้าเขากัน?

ขวับ

สีหน้าแจ็คกี้เย็นเยียบ เขาจ้องแดร์ริลและด่ากลับ “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ในเมื่อแกรู้ว่าฉันคือใคร แล้วกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนั้น? แกอยากตายหรือไง?”

เขานั้นเป็นประมุขสำนักเสียงลวงตาและทุกคนในทวีปมหาสมุทรอำพันต่างก็หลบเลี่ยงเขาเหมือนหนีโรคร้าย แต่ชายคนนี้กลับกล้าพูดจาแบบนี้กับเขา… บางทีหมอนี่คงหาเรื่องตาย

แดร์ริลไม่ได้ตระหนกเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงโทสะของแจ็คกี้

เขายิ้มให้แจ็คกี้และบอกว่า “ฉันก็แค่คนไม่สำคัญ ฉันแค่คนมองเห็นวิธีการที่สำนักเสียงลวงตาทำไม่ได้”

จากนั้นสีหน้าแดร์ริลก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาบอกว่า “แจ็คกี้ เยล เรามาพนันกัน นายกับฉันมาสู้กันตัวต่อตัว หากว่านายแพ้ นายต้องพาคนของนายกลับไป แต่หากว่าฉันแพ้คฤหาสน์เกียรติกระบี่ก็จะร่วมมือกับนาย แบบนี้เป็นไง? กล้าพนันไหมล่ะ?”

อะไรนะ?

ทุกคนต่างก็พากันฮือฮา

ชายคนนี้พูดอะไรออกมา? เขาอยากจะสู้กับแจ็คกี้เหรอ?

แจ็คกี้เป็นระดับเทพยุทธ์ ใช้แค่เพียงนิ้วเดียวก็คงบดขยี้เขาได้แล้ว

ตอนนั้นคนยังไม่รู้ว่าแดร์ริลปกปิดตัวตนเอาไว้ แถมเขายังเก็บซ่อนพลังที่มีไว้ด้วย

เหล่าคนสำนักเสียงลวงตาพากันหัวเราะ พวกเขาชี้แดร์ริลและเยาะหยันเขา

“เจ้าหมอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เขากล้าดียังไงมาท้าประมุขเราสู้?”

“สงสัยมันจะเบื่อชีวิต”