บทที่ 2085

แจ็คกี้ไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังจากไปแล้วหายไปในความมืดยามค่ำคืนในพริบตา

“เฮ้อ”

ตอนนั้นเอง ลูคัสก็สูดหายใจเข้าลึกพร้อมสีหน้ายุ่งยากใจ

ประมุขสั่งให้เขาหาทางเอาเอง แล้วเขาจะมีทางอะไรล่ะ?

…

ตอนนั้นเองที่คฤหาสน์เกียรติกระบี่

จาค็อบตั้งใจจัดเลี้ยงให้แดร์ริลเพื่อขอบคุณเขาสำหรับการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

จากนั้นแดร์ริลก็ถูกจัดให้นอนพักในห้องพักแขกหลังจากกินอาหารเสร็จ

ตอนนั้นที่แดร์ริลนอนอยู่บนเตียงแต่ยังไม่ได้หลับ สองชั่วโมงผ่านไปแต่ก็ยังไม่มีข่าวอะไรเรื่องเดบร้าจากคนของปาร์คเกอร์

เขายังไม่รู้ที่อยู่ของเดบร้า แล้วเขาจะมีอารมณ์มาพักผ่อนได้อย่างไร?

ก๊อก ก๊อก

มีเสียงประจบเอาใจดังมาจากนอกห้อง “ประมุขดาร์บี้ คุณนอนหรือยังครับ?”

‘หืม?’

แดร์ริลนิ่วหน้า เขาลุกขึ้นและเดินไปดูแล้วก็ต้องอึ้งไป

เขาเห็นว่าลูคัสยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม

“มีอะไรให้ช่วยเหรอ?” แดร์ริลถาม

เบื้องหน้าเขาดูนิ่ง ๆ แต่ในใจแดร์ริลรังเกียจหมอนี่มาก

‘เจ้าโง่นี่มาหาฉันทำไมกัน?’

“แหะแหะ…”

ลูคัสยิ้มด้วยสีหน้านอบน้อมแล้วบอกว่า “ประมุขดาร์บี้ อย่าเพิ่งปฏิเสธผมนะครับ เมื่อตอนกลางวันผมล่วงเกินคุณไปเยอะ แต่คุณก็ใจกว้างไม่ถือสา ดังนั้นได้โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจ ที่จริงผมก็รู้ว่าเมื่อกลางวันผมล้ำเส้นเกินไปแล้วพอมานึกย้อนไปก็รู้สึกเสียใจ ประมุขดาร์บี้คุณอาจจะไม่รู้ แต่ผมไม่เคยชื่นชมมองใครเป็นต้นแบบเลยยกเว้นคุณ ตั้งแต่ผมเป็นเด็กมาแล้ว ผมได้ยินเรื่องที่ว่าคุณนำทัพโลกใต้เมฆีแล้วเอาชนะหยางเจียนได้ แหม ๆ นั่นน่าทึ่งจริง ๆ”