บทที่ 211

แดร์ริลสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ เพื่อสงบใจตัวเอง เชสเตอร์ วิลสัน คนนั้นมีความสามารถพอที่จะรับรู้ข่าวการปล่อยตัวของเขา

เขารับโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะของเชสเตอร์

"ฮ่าฮ่า! น้องชาย ฉันได้ยินข่าวว่านายได้ปล่อยตัววันนี้ ฉันเตรียมมื้อใหญ่ไว้ให้นายล้างโชคร้ายออกไป! นายคงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม?"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงไร้การเจือปนของเขาเช่นเคย มันฟังดูเจื้อยแจ้ว

"พี่ชายเชสเตอร์ สายข่าวของนายนี่ดีจริง ๆ" แดร์ริลหัวเราะเป็นการตอบสนอง "ใช่ แน่นอน นายอยู่ที่ไหนล่ะ?"

"ฉันเจ๋งไหมล่ะ ฉันหาได้ทุกข้อมูลที่ฉันตามหา ตอนนี้ฉันอยู่ที่คาราโอเกะฟีนิกซ์คราม"

เชสเตอร์วางสายทันทีที่เขากล่าวจบ

คาราโอเกะฟีนิกซ์ครามนั้นเป็นศูนย์ความบันเทิงที่เพิ่งเปิดได้สองเดือนก่อน มันตั้งอยู่ในถนนที่วุ่นวายที่สุดของเมืองตงไห่ มันหรูมาก มีรถยนต์หรูหรามากมายจอดอยู่ที่ทางเข้า

คนที่นั่นล้วนเป็นชายที่ร่ำรวยและหญิงสาวที่หน้าตาสวยงาม

พนักงานต้อนรับสาวได้ต้อนรับแดร์ริลในขณะที่เขาเร่งเข้ามาที่ทางเข้า

"ประทานโทษนะคะ คุณใช้คุณดาร์บี้รึเปล่าคะ?" หนึ่งในพนักงานต้อนรับถามอย่างสุภาพ

"ใช่"

"สวัสดีค่ะคุณดาร์บี้ พี่ชายเชสเตอร์กำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นบน โปรดตามเรามาได้เลยค่ะ" พนักงานต้อนรับสาวได้พาแดร์ริลไปที่ชั้นแรกในขณะที่เธอกล่าว

คาราโอเกะแห่งนี้ถูกแต่งแต้มด้วยการตกแต่งภายในที่หรูโอ่อ่า แดร์ริลคิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งในคาราโอเกะที่ดีที่สุดในเมืองตงไห่

พวกเขามาถึงห้องส่วนตัวสุดหรูที่ชั้นแรก พนักงานต้อนรับสาวสวยได้แสดงท่าทางเชิญเขาเข้าไปในห้องอย่างสุภาพก่อนจะถอยหลบฉากไป

เอื้อก!

แดร์ริลถึงกับสูดหายใจอย่างกะทันหันเมื่อเขามองภายในห้องส่วนตัว!

ชายนับร้อยกำลังยืนอยู่ในห้องอันดว้างขวาง พวกเขาทุกคนเป็นผู้บ่มเพาะที่สวมชุดดำทั้งหมด!

ถึงแม้พวกเขาจะดูเหมือนอยู่แค่ในระดับปรมาจารย์ขั้นหนึ่งและมีกำลังในระดับงั้น ๆ แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงคือการที่พวกอยู่รวมกันนับร้อยคน!

บัณฑิตท่าทางนุ่มนวลนั่งอยู่่ทามกลางชายนับร้อย และนั่นคือเชสเตอร์!

'เ-ี่ยอะไรเนี่ย?' แดร์ริลเดินเข้ามาในห้องด้วยความตกใจ

ชายร่างกำยำนับร้อยก้มตัวลง 90 องศา พร้อมกันแล้วกล่าวทักทาย "ฮอลล์มาสเตอร์!"