บทที่ 214

แบรนดอนนั้นโกรธเกรี้ยวและรู้สึกถูกหยามอย่างที่สุด เขาโทรหาแด๊กซ์ และสั่งให้เขากล่าวขอโทษพร้อมจ่ายค่าชดเชยเขาสำหรับเหตุการณ์นี้

"ไปตายซะ" แด๊กซ์ถ่มน้ำลาย นั่นเป็นทั้งหมดที่เขากล่าวก่อนจะวางสาย

แบรนดอนไม่เคยถูกสาปแช่งแบบนั้นมาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในฐานะนี้ เขาเดือดพล่าน เขาสาบานว่าเขาจะต้องล้างแค้นให้ได้

จากนั้น เขาได้ยินว่าแนนซี่ ลี เป็นภรรยาผู้งดงามของแด๊กซ์

แบรนดอนถูกครอบงำด้วยตัณหา เขาวางแผนที่จะหลับนอนกับภรรยาของแด๊กซ์เป็นการเอาคืน

คนของแบรนดอนพยายามสะกดรอยตามแนนซี่มาตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็ส่งชายร่างกำยำประมาณ 10 คน เพื่อลักพาตัวเธอในวันนั้น

แนนซี่ทิ้งความหวังทั้งสิ้นที่มีเมื่อเห็นว่าไม่มีใครบนท้องถนนที่สนใจจะเข้ามาช่วย เธอไม่คิดว่าแดร์ริลจะปรากฏตัวขึ้นเลยสักนิด

ยังไงก็ตาม เธอสงสัยมากว่าแดร์ริลจะล้มพวกเขาได้หรือเปล่า เขาอาจสูญเสียแม้กระทั่งชีวิตของตัวเองหากเข้ามายุ่งเกี่ยว!

"แดร์ริล ไป! ไปหาแด๊กซ์!" แนนซี่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เธอกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

แดร์ริลเข้าหาคนเหล่านั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะถอยหลัง

ภรรยาของพี่น้องเขากำลังมีปัญหา เขาจะไม่มีทางเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายหากเขาเลือกที่จะเมินเฉยเรื่องนี้

"ไอ้เวรนี่ แกอยากตายรึไง?"

ชายหัวล้านที่นำเหล่าชายร่างกำยำมีรอยแผลเป็นที่เด่นชัดอยู่บนหัวของเขา เขาชี้นิ้วไปที่แดร์ริล จ้องเขาอย่างข่มขู่

คนเดินผ่านไปมานับร้อยคนในพื้นที่นี้ แต่ไม่มีใครสักคนที่กล้าเข้ามายุ่ง

"ฉันไม่สนใจว่าแกเป็นใคร แต่ฉันจะให้เวลาพวกแกสองนาทีในการออกไปให้พ้นสายตาฉัน" แดร์ริลโพล่งออกมา

เขาจะไม่ยอมให้คนพวกนั้นพาตัวของแนนซี่ไป ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

ชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนดี พวกเขาต้องทำให้แนนซี่เป็นมลทินหากพวกเขาพาตัวเธอไปได้

"นี่แกบ้ารึเปล่าวะ? แกจะเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเราทำไม? เด็ก ๆ จัดการมัน!" ชายหัวล้านเลิกคิ้วอย่างอำมหิต

ชายร่างกำยำปล่อยตัวแนนซี่ในเงื้อมมือแล้วล้อมแดร์ริลในทันที พวกเขาขยับแขน มันเผยให้เห็นท่อเหล็กที่อยู่ในแขนเสื้อของพวกเขา!

"แดร์ริล อย่าวู่วาม! ฟังฉันนะ ไปซะแล้วตามแด๊กซ์มา!" แนนซี่กระวนกระวาย—เธอเหงื่อไหลไม่หยุด เธอกระทืบเท้าที่สวมส้นสูงของเธอ แล้วผลักแดร์ริลออกไป ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"ไปสิ! พวกมันคนเยอะกว่า คุณไม่มีทางชนะ ไป ไปซะที!"

แดร์ริลคว้าแขนของเธอแล้วดึงเธอมาไว้ด้านหลังเขา "หยุดพูด อยู่หลังผมไว้"

"คุณ—!"

แนนซี่กัดริมฝีปากของเธอ คลื่นความรู้สึกกำลังหมุนวนอยู่ในตัวเธอ