บทที่ 230

"ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร แต่ลิลี่เป็นภรรยาของเพื่อนฉัน ฉันมั่นใจว่านายจะไม่ได้ออกไปจากเมืองตงไห่ครบสามสิบสองแน่ถ้านายแตะต้องเธอ"

แด๊กซ์จ้องโดน็อกอย่างเย็นชา "นายทำเรื่องชั่วร้ายอย่างการวางยาผู้หญิงได้ยังไง?"

โดน็อกยังคงรอยยิ้มไว้ เขายังคงดูสงบมาก

ในอีกด้านหนึ่ง ลิลี่ตระหนกแล้วพยายามอธิบาย "แด๊กซ์ ต้องมีการเข้าใจผิดแล้วแน่ ๆ เขาเป็นเพื่อนของฉัน เขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก"

โดน็อกมารยาทดีมาก และเขาก็เป็นสุภาพบุรุษ

เขาจะมีความคิดไม่ดีกับเธอได้ยังไง? นั่นมันเป็นไปไม่ได้

แด๊กซ์มองลิลี่อย่างจริงจัง "เชื่อผม ชายคนนี้ไม่ใช่คนดี"

แด๊กซ์ชี้ไปที่เศษแก้วที่แตกบนพื้น "ผมเห็นเขาเทยาลงในแก้วของคุณตอนที่คุณไปห้องน้ำ! เขาต้องการล่อลวงคุณ! มากับผม"

แด๊กซ์คว้ามือของลิลี่

และแด๊กซ์ก็ต้องแปลกใจ เพราะลิลี่ต่อต้านแล้วเดินถอยหลังไป

"แด๊กซ์ ฉันเชื่อว่าโดน็อกเป็นคนดี ฉันไม่ใช่เด็กน้อยนะ ฉันมองคนออก ได้โปรด สนใจแค่เรื่องของคุณเถอะ และอย่ามายุ่งกับฉันเลย" ลิลี่กัดริมฝีปากของเธอ

โดน็อกมอบของขวัญให้เธอมากมายในไลฟ์สตรีม และเขาถึงขนาดออกโรงปกป้องเธอในตอนที่พวกคนที่เกลียดเธอกระจายเรื่องเพ้อเจ้อเกี่ยวกับเธอลงอินเทอร์เน็ต

เขาจะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง?

แด๊กซ์กำลังหมดความอดทน

'ลิลี่เป็นบ้าอะไรของเธอ?'

เธอเลือกที่จะเชื่อคนแปลกหน้ามากกว่าเขา เพื่อนสนิทของสามีเธอเนี่ยนะ?

เสียงของแด๊กซ์หนักขึ้นเมื่อเขาคิดได้ดังนั้น "ไม่ คุณต้องไปกับผม แดร์ริลรู้รึเปล่าว่าคุณมาพบหมอนี่?"

แดร์ริล?

ลิลี่รู้สึกขัดแย้งในใจเมื่อได้ยินชื่อของเขา

เธอคิดว่าแดร์ริลยังอยู่ในคุกสักแห่งหลังจากที่ครอบครัวของเธอหลอกเธอและไล่เธอออกมาจากตระกูล เธอหาเขาไม่เจอในเวลาที่เธอต้องการที่สุด ดังนั้นเธอจึงไม่คาดหวังอะไรจากเขาอีก

ในทางตรงกันข้าม โดน็อกยังดีกว่าสามีของเธอมากมาย

ลิลี่ไม่สนใจจะอธิบายอีกเมื่อเธอคิดได้ดังนั้น เธอเดินไปหาโดน็อกแล้วหันหลังให้แด๊กซ์พร้อมกัดริมฝีปากของเธอ