บทที่ 237

“นายหญิง นี่มันคืออะไร?” แดร์ริล หยิบโสมสีเขียวและถามด้วยความความสงสัย

โมนิก้า มองไปที่โสมและกล่าวว่า “มันเรียกว่า โสมมณีนิล เป็นโสมหายากชนิดหนึ่งมันสามารถเพิ่มพลังให้กับผู้บ่มเพาะได้ ประมุขนิกายมอบมันไว้ให้กับฉัน”

โมนิก้ายิ้มและกล่าวต่อ “ฉันจะมอบโสมมณีนิล อันนี้ให้เป็นรางวัลตอบแทนที่นายข่วยขีวิตฉันเอาไว้”

แดร์ริลเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น พลังของเขาตอนนี้คือปรมาจารย์ขั้นที่สี่

เขาจะขึ้นไปสู่ปรมาจารย์ขั้นที่ห้าได้หลังจากบริโภค โสมมณีนิล และขึ้นสู่ขั้นปรมาจารย์อาวุโสขั้นห้าด้วยการบริโภคเม็ดยาเทวะ

‘ฮาฮ่า! สมบูรณ์แบบ!’ แดร์ริลนึกในใจ เขาปลาบปลื้มและบริโภคโสมมณีนิลเข้าไปทั้งชิ้นอย่างไม่ทันได้คิด

“นี่นายกินโสมเข้าไปทั้งชิ้นเลยเหรอ!”

โมนิก้าตกใจมีสีหน้าที่ค่อนข้างกังวล “ผลกระทบจากโสมมณีนิลนั้นมีฤทธิ์รุนแรงมาก นายจะกินเข้าไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้ นายจะต้องเอาไปแช่ในน้ำเดือดและดื่มเพียงแค่น้ำของมันเดือนละหนึ่งครั้งเท่านั้น”

อะไรนะ?

มันควรจะเอาไปแช่นำ้เดือดเท่านั้นเหรอ?

“นายหญิง ท่านควรบอกผมก่อนสิ!” แดร์ริลตะโกน! แดร์ริลคงไม่ได้บริโภคไปทั้งชิ้นถ้าหากโมนิก้าได้เตือนเขาก่อน!

แดร์ริลเริ่มกังวล “นายหญิง มันจะเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมกินมันเข้าไปทั้งชิ้น?”

หรือแดร์ริลกำลังจะตาย?

‘ได้โปรดอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่ความตาย!’ แดร์ริลคิด

โมนิก้าส่ายหัวด้วยความไม่มั่นใจ “ฉันก็ไม่รู้ ไม่เคยมีใครกินโสมมณีนิลแบบนี้มาก่อน”

แดร์ริลถอนหายใจ เขาพยายามไม่สนใจและตั้งใจกับการปล่อยตัวนายหญิง

แดร์ริลหยิบกรรไกรและเดินไปหาโมนิก้า ทันใดนั้นเขารู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่างกายตอนมาถึงข้าง ๆ โมนิก้า ราวกับว่ามีคนมาโยนเขาเข้าไปในตู้แช่แข็ง!

“มันหนาวมาก!”

แดร์ริลสั่นระริก ขณะที่นำ้แข็งเริ่มจับตัวกันบนหัวของเขา!

อาการนี้บ่งบอกชัดเจนว่ามาจากการบริโภคโสมมณีนิลผิดวิธี!

โสมมณีนิลนั้นอัดแน่นไปด้วยสรรพคุณของสมุนไพรวิญญาณ มันควรจะนำไปละลายในน้ำ แต่แดร์ริลกลับบริโภคมันไปทั้งชิ้น พลังที่มีอยู่ในโสมมณีนิลก็ค่อย ๆ ออกฤทธิ์ในตัวของเขา เป็นไปไม่ได้ที่แดร์ริลจะสามารถแบกรับมันไหว!

“มันหนาว หนาวมาก!”

แดร์ริลสั่นระริกอย่างต่อเนื่อง แต่ความเย็นยะเยือกหายไปอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยความร้อนแผดเผาอยู่ด้านในอย่างอธิบายไม่ถูก

ตอนนี้แดร์ริลรู้สึกว่าทั้งร่างกายของเขาเหมือนถูกไฟไหม้!