บทที่ 257

"พวกเธอหัวเราะอะไรกัน? หุบปากซะ!" แคทเธอรีนจ้องไปทั่วทั้งห้อง คลื่นสั่นสะเทือนทะลักออกมาจากสนามพลังอีกครั้ง

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็หยุดหัวเราะ แต่พวกเขาก็ยังมองไปที่แดร์ริลด้วยท่าทางล้อเลียนอยู่ดี

แคทเธอรีนจ้องแดร์ริล "ดูเธอสิ ทำไมเธอถึงสู้กับเขา? เธอไม่ใช่แด๊กซ์ เธอไม่มีตระกูลทรงพลังหนุนหลัง อะไรทำให้เธอคิดว่าเธอสู้ได้?"

'เวรเอ๊ย ฉันทำอะไรที่ไหน? ไอ้งั่งเคนท์นั่นดูถูกฉัน ฉันแค่เตะมันคืนไปรอบเดียวเอง' แดร์ริลคิดกับตัวเองแต่เขาไม่ได้กล่าวมันออกมา

แคทเธอรีนกล่าวต่อ "ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร แต่ในห้องเรียน พวกเธอทุกคนจะต้องบ่มเพาะพลังและไม่ก่อปัญหาใด ๆ พวกเธอสองคนต่อยตีที่หน้าทางเข้าตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน นั่นเป็นการไว้เคารพกัน ลงไปที่สนามแล้ววิ่งร้อยรอบซะ"

'หา? วิ่งร้อยรอบ?' แด๊กซ์คิด

สีหน้าของแด๊กซ์มืดลง "วิ่งร้อยรอบ? ผมจะไม่วิ่งสักรอบด้วยซ้ำ!"

เมื่อกล่าวเช่นนั้น แด๊กซ์ก็นั่งลงด้วยท่าทางโมโห

'บัดซบ เธอเสียสติรึไง? ไม่มีใครเคยบอกให้ฉันวิ่งร้อยรอบมาก่อน!' แด๊กซ์คิด

โดยไร้ซึ่งคำเตือน แด๊กซ์ถูกตบหน้าถึงสองครั้งก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

แคทเธอรีนเดินไปหาแด๊กซ์แล้วตบเขา มันทั้งดังและชัดเจนจนทุกคนในห้องรู้สึกได้ว่าการตบนั้นรุนแรงขนาดไหน

ในทันใดนั้น ใบหน้าของแด๊กซ์ก็บวม แน่นอน ด้วยสภาวะอารมณ์อันร้ายกาจของเขา เขายืนขึ้น และขวานก็ปรากฏในมือของเขา เขาไม่สนว่านังผู้หญิงแคทเธอรีนนี่เป็นใคร ไม่ว่าชายหรือหญิง แด๊กซ์จะไม่ยอมให้ใครมาตบเขาแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่แด๊กซ์จะได้ขยับขวานของเขา แคทเธอรีนก็ตบเขาอีกครั้ง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ใบหน้าอีกซีกของแด๊กซ์บวมเหมือนหมูอีกเช่นเคย เขาจ้องแคทเธอรีนด้วยความโกรธราวกับว่าจะตีเธอได้ทุกเมื่อ