บทที่ 271

ไมล์ส่งเสียงดูถูกแดร์ริล “ก็แค่เพียงลูกเขยบ้านคนอื่น แกกล้าดียังไงมาสงสัยโอสถของเดคแลน? นายอิจฉาใช่ไหมล่ะ?”

แดร์ริลกลั้นหัวเราะเมื่อมองไปที่เดคแลน

“แน่นอน โอสถที่นายมอบให้เธอคือ โอสถวิญญาณศิลา แล้วนายรู้ไหมว่าโอสถนี้จะต้องเก็บไว้ในที่อับแสงแดด ชุ่มชื่นและอากาศเย็น? มันโดนแสงแดดไม่ได้เด็ดขาด สีเดิมของมันจะเป็นสีเหลืองเข้มแต่ดูเหมือนว่าของนายเป็นสีเหลืองอ่อน ฉันเลยคิดว่าของนายน่าจะโดนแสงแดดไปแล้ว ตอนที่นายซื้อมันมาจากผู้บ่มเพาะพเนจร” แดร์ริลอธิบายอย่างเรียบเฉย ทั้งห้องอยู่ในความเงียบ

“ถ้าหากมันเคยโดนแสงแดด แล้วจะเป็นยังไง?” เดคแลนตั้งคำถามขณะหัวเราะเยาะ “มันยังใช้ได้ไหมล่ะ?”

‘แดร์ริลไอ้คนคนอวดฉลาด—คิดเหรอว่าคนจะเชื่อกับคำพูดไร้สาระของแก'

แดร์ริล ส่ายหัว “ฉันไม่คิดว่ามันจะใช้ไม่ได้ แต่สพรรพคุณในตัวของมันอาจจะเปลี่ยนไป”

“จะเป็นยังไงถ้ามีใครได้กินมันเข้าไป?” เดคแลนเย้ยหยัน

“ฉันก็ไม่รู้” เขาแอบหัวเราะ

แน่นอนแดร์ริลไม่มีทางรู้ เขาเพียงศึกษาอย่างคร่าว ๆ เรื่องของโอสถวิญญาณศิลา ในคัมภีร์โอสถแห่งอนันต์ ไม่ได้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขาไม่สามารถบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากใครบริโภคมันหลังจากที่เคยโดนแสงแดดมาก่อน

“ฮ่าฮ่า! นายบอกไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” เดคแลนสะใจ เมื่อเห็นแดร์ริลไม่สมารถรวบรวมคำอธิบายได้ ”ฉันจะไม่ทนกับการแถของนายอีกแล้ว ฉันก็ดันนึกว่านายจะเป็นผู้เชี่ยวชาญซะได้"

คนอื่น ๆ ระเบิดหัวเราะดั่งสนั่นให้กับคนอวดฉลาดที่ชอบเรียกร้องความสนใจ

แคทเธอรีนถอนหายใจขณะกำลังกลืนโอสถ เธอเลือกที่จะไม่เชื่อคำกล่าวของแดร์ริล

ไมล์ลุกขึ้นยืนเยาะเย้ย ”แดร์ริล ทุกคนรู้ว่าแกเป็นใคร ฉันขอร้องหยุดทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญสักที ดูสารรูปแกสิ! แกตอแหลต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันละสงสารแกจริง ๆ”

ฮ่าฮ่า!

ทั้งห้องก็หัวเราะลั่นกันอีกครั้ง

“อย่าไปสนใจไอ้เจ้าลูกเขยบ้านคนอื่นนี่เลย” เดซี่หมั่นไส้ “เขาก็แค่คนอวดฉลาดหน้าโง่คนหนึ่ง”

แคทเธอรีนดูแคลนแดร์ริลอย่างไม่ให้อภัย เธอไม่คาดคิดว่าแดร์ริลจะปลุกปั้นแต่งเรื่องราว เขาช่างน่าผิดหวังเป็นที่สุด

ทุกคนเพิกเฉยกับแดร์ริลหลังจากความวุ่นวายสงบลง และหันกลับไปดื่มฉลองพูดคุยกันต่อ

แดร์ริลเขยิบไปด้านข้างแล้วรู้สึกเบื่อหน่าย เขาจึงหลบไปเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ขณะกำลังออกจากห้อง เขาเหลือบไปเห็นไมล์และเดแคลนยืนอยู่ที่มุมห้อง กำลังสนทนากันอย่างลับ ๆ

เขาค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปแอบฟังอย่างสงสัย

“ให้ตายเถอะ นังบ้าเดซี่นั่น เธอดันสั่งไวน์ Romanée-Conti ฉันเกรงว่าอาหารมื้อนี้จะมีราคาถึงยี่สิบล้านหรือมากไปกว่านั้น” เดคแลนกล่าวขึงขังขณะจุดบุหรี่สูบ

ไมล์สะดุ้งหลังจากได้ยินคำกล่าว “เท่านั้นเลยเหรอ?!” ค่าขนมของเขาเพียงแค่หลักหมื่นต่อเดือนแต่อาหารมื้อนี้มูลค่าถึงยี่สิบล้านหรือมากกว่า