บทที่ 274

ไมล์มีท่าทางภูมิใจ โอ้อวดหยิ่งผยองขณะยื่นอยู่ด้านหลังเดคแลน "อาหารมื้อนี้มีมูลค่าเกือบ สามสิบล้าน จะว่าไปก็เล็กน้อยสำหรับเดคแลน" เขาคุยโม้

ไอ้เจ้าคนขี้ประจบสอพลอ

ที่เหลือก็พยักหน้ารับทราบทั่วกัน เดคแลนชื่นใจเมื่อกำลังถูกชื่นชม แต่เขาก็ปวดใจ ยี่สิบกว่าล้านหายไปในพริบตา มากไปกว่านั้นเขาไม่สามารถจะขอเงินเพิ่มได้ ไปอีกหกเดือน อย่างน้อยเขาก็ได้แต้มต่อในการจะเป็นหัวหน้าห้องในวันพรุ่งนี้

ทุก ๆ แยกย้ายไปที่รถยนต์ของตัวเอง แต่ก็ยังไร้ซึ่งคนที่จะรับแดร์ริลไปส่ง แคทเธอรีนเดินผ่านมาและ บ่นพึมพัมกล่าวอย่างไม่สมัครใจ "ไม่เป็นไร ฉันจะไปส่งนายเอง"

แดร์ริล หัวเราะและพยักหน้ารับ

ในรถ แคทเธอรีนตกตะลึงเมื่อได้รู้ว่าแดร์ริลอาศัยอยู่ในย่านคฤหาสน์ราคาแพง

คฤหาสน์ของย่านนี้หรูหราที่สุดในเมืองตงไห่ แดร์ริลเป็นแค่เพียงลูกเขยบ้านคนอื่น เขาจะมีปัญญามาซื้อบ้านแถวนี้อยู่ได้อย่างไร?

"ภรรยาผม ซื้อบ้านหลังนี้" เขาพยักหน้า ถึงอย่างไรเขาก็คือคนที่มอบเงินให้เธอผ่านในไลฟ์สตรีม

"แดร์ริลนายไม่ควรเอาเปรียบเธอนะ เงินนั่นเป็นของภรรยานาย" เธอสั่งสอนเขาราวกับเธอเข้าใจอะไรบางอย่าง

เธอเอาอีกแล้ว ทำไมอาจารย์ที่ดีอย่างเธอถึงขี้บ่นได้มากมายขนาดอยู่นอกเขตของโรงเรียน บทเรียนชีวิตหรือย่างไร?

แดร์ริลยิ้มเจื่อน ๆ พยักหน้ารับ "รับทราบครับ มิสแคทเธอรีน"

แคทเธอรียพยักหน้าตอบ ทันใดนั้นสีหน้าของเธอบึ้งตึงรู้สึกปวดท้องกะทันหัน เธอเริ่มเหงื่อแตกค่อย ๆ ตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้นกับเธอ