บทที่ 297

ณ บ้านตระกูลยัง เมืองตงไห่

อีวอนผู้ซึ่งกำลังทานมื้อค่ำกับครอบครัวได้ยืนอยู่ที่หน้าต่าง

เธอรู้สึกไม่สบายใจเพราะเธอไม่รู้ข้อมูลของแดร์ริลเลยตลอดสองวันที่ผ่านมา

'นี่เราเป็นอะไรเนี่ย? ทำไมเราถึงได้คิดถึงเขาทุกคืน ถึงเราจะรู้ดีว่าเขารักลิลี่ ลินดัน ก็ตาม?'

เธอคิดไปถึงตอนที่เขาช่วยเธอประเมินของมีค่าต่าง ๆ ในตำหนักไข่มุก

เธอยังคิดไปถึงตอนที่เขาช่วยเธอจากฉลามอย่างกล้าหาญในช่วงทัศนศึกษา

จากนั้น เธอก็คิดไปถึงความกล้าบ้าบิ่นของเขาในขณะที่ต่อสู้กับโจร

ถาพเหล่านั้นตราตรึงอยู่ในใจของอีวอนเหมือนพวกมันถูกประทับลงไป

เสียงระเบิดมาจากดอกไม้ไฟที่ผลิบานอยู่บนท้องฟ้าในทิศของถนนแอตแลนติก แสงสีสันปรากฏขึ้นบนฟ้าในทันที

ช่างงดงาม

พลุพวกนี้ดึงความสนใจของอีวอน

สองชื่อปรากฏขึ้นท่ามกลางดอกไม้ไฟ อีวอนถึงกับตะลึงเมื่อเธออ่านพวกมัน

นั่นมันชื่อของแดร์ริลกับลิลี่

'พวกเขาอยู่ที่ถนนแอตแลนติกตอนนี้เหรอ?'

ช่างเป็นการแสดงดอกไม้ไฟที่อลังการ

ดูเหมือนเขาจะรักเธอมากจริง ๆ ...

อีวอนรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก

ถนนแอตแลนติก

แดร์ริลและลิลี่ยังคงกอดกันกลม

ทุกคนสะกดสายตาที่พวกเขา บางคนก็อิจฉา บางคนก็อวยพรให้พวกเขามีความสุข

"จูบเลย!"

ใครบางคนตะโกน

เสียงมากมายดังตามมา

"ใช่ จูบเลย!"

"ไม่เอาน่า จูบเลยสิ! ฮ่าฮ่า!"

ใบหน้าของลิลี่แดงด้วยความอายจากเสียงเชียร์แต่เธอก็รู้สึกมีความสุขอยู่ภายในเช่นกัน

เธออายเพราะฝูงชนเยอะมาก ๆ

แดร์ริลยิ้มแล้วจ้องที่ลิลี่ก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปเพื่อจูบปากอันอวบอิ่มของลิลี่