บทที่ 3

ขณะเดียวกัน ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ออกมาจากห้องประชุมหลังจากที่ประชุมกับบรรดาผู้ถือหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอเห็นพนักงานหญิงของบริษัทกำลังคุยและหัวเราะกับโทรศัพท์ของพวกเธอ

พวกเธอกล้าละจากงานของพวกเธอในเวลางานเหรอ? ลิลี่เดินเข้าไปหาพวกหล่อนและตั้งใจจะตำหนิ แต่ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าพวกหล่อนกำลังดูวิดีโออยู่ และคนที่อยู่ในวิดีโอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแดร์ริล!

“มอเตอร์เพื่อนรัก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะแก้แค้นให้แกแน่นอน…”

ในวีดิโอ แดร์ริลกำลังปลอบใจมอเตอร์ไซค์ของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“ฮ่าๆ ผู้ชายคนนี้ตลกชะมัด เขาเป็นใครนะ?”

“เธอไม่รู้จักเหรอ เขาคือสามีของคุณลินดันไง”

“อะไรนะ? เธอหมายถึงเศษขยะแดร์ริลนั่นน่ะเหรอ? งั้นที่ฉันได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์นั่น…”

กลุ่มหญิงสาวกำลังซุบซิบกันสนุกปาก หนึ่งในพวกเธอยืนขึ้นและล้อเลียนแดร์ริล “ฉันไม่คิดว่าพวกเธอจะรู้เรื่องนี้นะ รู้ไหมวันนี้ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ฉันได้ยินแดร์ริลพูดว่าเขาจะซื้อ คำสรรเสริญจากคริสตัลให้คุณลินดัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันตลกมากเลย!”

“ใช่ๆ ดูสิเขาเซ่อซ่าขนาดไหน เขาเศร้าใจเรื่องมอเตอร์ไซค์ของเขาที่พัง แต่ คำสรรเสริญจากคริสตัลนั่นราคา 30 ล้าน เขาต้องทำงานกี่ชาติถึงจะได้มันมาล่ะเนี่ย!”

การสนทนาเป็นไปอย่างออกรสชาติจนกระทั่งมีคนหนึ่งในนั้นหันหลังแล้วสังเกตเห็นลิลี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ อารมร์บนสีหน้าของพวกหล่อนเปลี่ยนไปทันที

“ขอโทษค่ะคุณลินดัน พวกเราจะกลับไปทำงานเดี๋ยวนี้ค่ะ…”

ลิลี่กัดริมฝีปากแน่น พยายามอย่างมากที่จะไม่สนใจความอับอาย ต่อให้เธอเป็นผู้จัดการทั่วไป มันก็ยากที่จะห้ามไม่ให้อายจนหน้าแดงในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่ได้ออกไปทานมื้อกลางวัน เธอเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในออฟฟิศแทน มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะต้องร้องไห้ออกมา

ในขณะเดียวกัน แดร์ริลเดินกลับบ้านพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย เขาต้องไปงานเลี้ยงรุ่นในอีกไม่นาน เพราะฉะนั้นเขาจึงกลับไปที่บ้านเพื่อเปลี่ยนชุดก่อน

แรกเริ่ม แดร์ริลนั้นกำลังอารมณ์ดี แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าบ้าน เขาได้รับการต้อนรับจากซาแมนธาที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา และมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก

“แดร์ริล มาได้เวลาพอดี มานี่ซิ”

แดร์ริลอาศัยอยู่กับครอบครัวนี้มาถึงสามปีเต็ม ความกลัวที่เขามีให้ซาแมนธานั้นมีมากเสียเหลือเกิน

“แดร์ริล ไปเก็บข้าวของ แกจะต้องไปทำเรื่องหย่าพรุ่งนี้แล้วออกจากที่นี่” ซาแมนธากล่าวเสียงเย็น

“แต่คุณนายครับ...ผมรักลิลี่ด้วยใจจริงนะ…” แดร์ริลกล่าวพร้อมกับศรีษะที่ก้มต่ำลง ตลอดสามปีที่ดูแลบ้านนี้มา มันเป็นที่แน่นอนแล้วว่าเขาเริ่มปันใจให้ลิลี่

ซาแมนธาตบลงไปที่โต๊ะเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาแดร์ริล “แกรักลูกสาวฉัน? แกมีสิทธิ์อะไรไปรักเธอ? ฉันทนแกมาสามปี แกทำอะไรได้บ้างนอกจากงานคนใช้ในบ้าน? คนอย่างแกจะเหมาะสมกับลูกสาวฉันได้ยังไง? แกรู้ไหมว่ามีผู้ชายกี่คนที่แย่งกันเพื่อที่จะอยู่กับลูกสาวฉัน? แอชตัน อดาจิโอ้ เพิ่งจะโทรมาและบอกฉันว่า ตราบใดที่ฉันมอบลูกสาวให้เขา เขาจะจ่ายค่าสินสอด 20 ล้านเหรียญให้ทันที”

สินสอด 20 ล้าน? แดร์ริลยิ้มออกมาจางๆ แอชตันเป็นญาติห่างในตระกูลดาร์บี้ เขาเป็นลูกชายของป้า เงินทุนทั้งหมดที่บริษัทของแอชตันมี ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลดาร์บี้ทั้งสิ้น แดร์ริลได้ตระกูลของเขามาอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว ภายใน 24 ชั่วโมง แอชตัน อดาจิโอ้ จะไม่เหลืออะไรเลย แล้วเขาจะเอาเงิน 20 ล้านมาจากไหน?

“คุณนาย ผมจะไม่ไปจากที่นี่ ผมจะยอมรับการหย่า แต่ก็ต่อเมื่อลิลี่บอกผมต่อหน้าเท่านั้น” แดร์ริลกล่าวจบ เขาหันหลัง แล้วเดินออกจากบ้านไป

“แกกล้าดียังไง! กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!” ซาแมนธากระทืบเท้าด้วยความโมโห และพยายามวิ่งตามแดร์ริลด้วยรองเท้าส้นสูง แต่เขาก็เดินออกไปไกลแล้ว

ในคืนนั้นเอง ณ บริษัทเนปจูน

ลิลี่ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานทั้งวัน วิดีโอของแดร์ริลนั้นดังไปทั่วทั้งบริษัท มันทำให้เขากลายเป็นตัวตลก

ลิลี่หายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อยๆออกมาจากออฟฟิศ “เอาล่ะ พวกเธอสามารถกลับได้แล้ว” ลิลี่กล่าวกับพนักงานของเธอ

“คุณลินดันคะ มีพัสดุส่งมาถึงคุณค่ะ” พนักงานฝ่ายต้อนรับนำกล่องมาส่งให้ลิลี่

ทันทีที่เห็นกล่อง กลุ่มคนทั้งหมดก็ส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ มัน...มันไม่ควรจะหรูหราขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่กล่องพัสดุถึงต้องเลี่ยมทองมาด้วย?

“ว้าว นี่มันกล่องพัสดุแบบไหนกันเนี่ย?”

“จริงด้วยค่ะ คุณลิลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นกล่องพัสดุเลี่ยมทองเลย!”

“แน่นอนว่าต้องเป็นของขวัญจากใครบางคน เปิดมันแล้วดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นกันเถอะค่ะ คุณลินดัน”

ถึงแม้ว่าลิลี่จะคอ่นข้างเข้มงวดในที่ทำงาน แต่เธอก็ยังคงความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกพนักงานของเธออยู่ ทุกคนล้วนสงสัยเกี่ยวกับกล่องใบนี้ ดูเหมือนกับว่าทั้งออฟฟิศจะมามุงรอบๆเธอคนเดียว