บทที่ 301

แคทเธอรีนเสียสมาธิตลอดการสอนเพราะเธอเอาแต่คิดว่าเธอจะต้องถูกลดระดับลงไปอีกสองระดับไปเป็นปรมาจารย์ขั้นสองในวันพรุ่งนี้หากเธอไม่ตามหาแดร์ริลอย่างทันที

เธอเครียดมาก ๆ

เธอกลับไปที่ห้องพักครูทันทีที่สอนจบเพื่อที่จะโทรหาแดร์ริล

แต่ไม่มีใครรับสาย

...

โรงพยาบาลอับดับหนึ่งของเมืองตงไห่

แดร์ริลเดินวนไปมานอกห้องผ่าตัดเพราะเขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ ความเป็นห่วงวาดอยู่บนใบหน้าของเขาพร้อมกับดวงตาที่แดงฉาน

เชลลี ซัลลิแวน ทำการผ่าตัดด้วยตัวเธอเองหลังจากลิลี่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาล

พวกเขาไม่ได้ออกมาจากห้องผ่าตัดตั้งแต่การผ่าตัดเริ่มเมื่อ 5 ทุ่ม ของเมื่อคืน

ถึงแม้มันจะเป็นความจริงที่ว่าเขาถูกครอบงำไปด้วยความกระวนกระวายและความโกรธ แต่แดร์ริลก็ยังคงภาวนาให้ลิลี่ในขณะที่เขารอมาตลอด 10 ชั่วโมง

'ในที่สุดเราก็ยอมรับซึ่งกันและกันหลังจากตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณต้องไม่เป็นไรนะ'

แสงป้ายผ่าตัดดับลงและเชลลีก็เดินออกมาด้วยความอ่อนล้า

แดร์ริลเข้าหาเธออย่างเร่งรีบแล้วถาม "เป็นยังไงบ้าง?"

เชลลีมอบรอยยิ้มน้อย ๆ เป็นการมอบความมั่นใจให้ แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล "แดร์ริล ภรรยาของคุณผ่านขีดอันตรายแล้ว แต่ยังไงก็ตาม บาดแผลนั้นใกล้จุดสำคัญมาก มันอยู่ห่างจากหัวใจเธอไปเพียงครึ่งนิ้ว แต่อาการเธอทรงตัวแล้วตอนนี้"

ฟิ้ว...

แดร์ริลถอนหายใจยาวเหยียดออกมาแล้วกุมมือเชลลีแน่นเพราะเขาเก็บความดีใจไว้ไม่ได้ "เชลลี ขอบคุณ ขอบคุณจริง ๆ ! ผมหมายความว่าแบบนั้นจริง ๆ..."

ใบหน้าอันละเอียดละออของเชลลีแดงขึ้น คลื่นความรู้สึกสั่นไหวเป็นระลอกภายในใจของเธอเมื่อแดร์ริลกุมมือเธอไว้แน่น

"มัน… มันไม่เป็นไรหรอก"

เมื่อไม่สามารถปล่อยมือได้ เธอก็งุดหน้าลงเพราะเธอกลัวที่จะมองตาของแดร์ริล เธอกัดริมฝีปากของเธอแล้วกล่าวเสียงแผ่ว "การช่วยชีวิตผู้คนคืองานของฉันในฐานะหมออยู่แล้วค่ะ"

แดร์ริลปล่อยมือของเชลลีเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเธอหน้าแดง เขาตอบด้วยรอยยิ้ม "ผมก็ยังขอบคุณคุณอยู่ดี ไม่ว่าคุณจะว่ายังไงก็ตาม"