บทที่ 34

ในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นความโล่งใจด้วยเช่นกัน ผ่านมาสามปี ในที่สุดเขาก็มีความตั้งใจที่จะพัฒนาตัวเอง

แดร์ริลยิ้มออกมาอย่างสุขุม เขากล่าว "แค่ธุรกิจบางอย่างน่ะครับ พวกการส่งเสริมการขาย แต่บางครั้งก็มีโอกาสช่วยบริษัทในการจัดหาด้วย เช่นตอนนี้ ผมไปที่นั่นเพื่อดูรถใหม่ให้เจ้านาย"

เมื่อรู้ว่าลิลี่จะต้องถามไปถึงเรื่องการซื้อรถใหม่แน่ เขาจึงอธิบายดักเธอไว้ก่อน

ลิลี่พยักหน้าอย่างเคลือบแคลง เธอถามอย่างสงสัย "บริษัทแบบไหนกัน?"

แดร์ริลตอบอย่างผ่อนคลาย "มันเป็นบริษัทเล็ก ๆ น่ะครับ"

ในความเป็นจริง แดร์ริลเองก็เกือบจะหลุดปากบอกความจริงไปว่าเขาเป็นประธานบริษัทแพลทินัม แต่ทว่า หลังจากพิจารณาอย่างระมัดระวังแล้ว ดูเหมือนตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะที่สุด เขาจึงตัดสินใจที่จะปิดเรื่องนี้จากเธอต่อไป

เมื่อเข้าใจว่าแดร์ริลไม่ต้องการจะบอกอะไรมากกว่านี้ ลิลี่จึงตัดสินใจไม่ถามอะไรมากไปกว่านั้น ความรู้สึกของเธอค่อนข้างสับสน เธอเม้มปากแล้วถามออกมา "แดร์ริล นายยังปฏิเสธที่จะกลับบ้านอยู่เหรอ?"

ลิลี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน เธอรู้สึกรังเกียจเขา แต่หลังจากแยกจากกัน เธอกลับคิดถึงเขา

แดร์ริลถอนหายใจเฮือกใหญ่ และกล่าว "หลังจากนี้อีกไม่กี่วัน หลังจากที่ผมเสร็จธุระ ผมจะไปหาคุณ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี" ลิลี่พยักหน้า คิดอะไรบางอย่างในขณะที่มองแดร์ริลตาไม่กะพริบ ก่อนจะถาม "วันก่อน ทำไมนายถึงอยากจะเปลี่ยนตัวประกันกับฉันล่ะ?"

แดร์ริลยิ้มออกมาแล้วกล่าว "เพราะว่าคุณเป็นภรรยาของผม"

เมื่อได้ยินแดร์ริลกล่าว ลิลี่ถึงกับสั่นสะท้าน ลึกลงไปในหัวใจของเธอ เธอรู้สึกอบอุ่น ใจสั่นเล็กน้อยและเริ่มเขินอาย

บรรยากาศตอนนี้เริ่มแปลกประหลาด

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของลิลี่ก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรมาคือจากห้องทำงาน ลิลี่จึงรับสายทันที เธอหันกลับไปหาแดร์ริลและกล่าว "ฉันต้องไปแล้ว นาย...ดูแลตัวเองให้ดีนะ"

หลังจากกล่าวจบ ลิลี่ก็ขึ้นรถไปพร้อมแววตาที่เศร้าสร้อยเล็ก ๆ

ศูนย์ Audi 4S ในตอนนั้นเอง

ชาร์ลพยายามฝืนอาการปวดหัวของเขา หลังจากลดราคาให้เฟบี้ เขาสั่งให้พนักงานมาพาเฟบี้ไปรับรถออก

จากนั้น ชาร์ลรวบรวมพนักงานต้อนรับ และให้พวกเขายืนสองแถวอย่างเรียบร้อยอยู่ที่ด้านนอกโชว์รูม รอการมาถึงของประธานบริษัทแพลทินัม

ยังไงก็ตาม สิบนาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีใครปรากฏตัว