บทที่ 392

เมื่อไหร่เธอร้องไห้ แดร์ริลมักหัวใจสลาย

เมื่อเขากล่าวจบ เสียงหัวเราะก็ดังสนั่นระงมขึ้นมา แม้แต่ วิเวียน คลาร์ก ยังเย้ย "ช่างน่าสนใจ ฉันเพิ่งจะบอกไปว่าเราไม่เซ็นลายเซ็นให้กับใครทั้งนั้น คุณไม่เข้าใจรึยังไง? ฉันไม่สนว่ามันจะเพื่อคุณหรือบุพการีของคุณที่เป็นคนขอลายเซ็น เราจะไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น"

แดร์ริลหายใจเข้าลึก ๆ เขายับยั้งความโกรธเคืองไว้ และกล่าว "ผมคือ..."

"ฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร ได้โปรดถอยออกไป คุณกำลังขวางทางเรา" วิเวียนตอบอย่างหมดความอดทน เธอนั้นเพิ่งจะแสดงรอบแรกเสร็จและเธอนั้นเหนื่อยล้า

ใครบางคนจากฝูงชนอุทานออกมา "นั่นใช่ลูกเขยบ้านคนอื่นตระกูลลินดันรึเปล่า?"

"ทำไมขี้แพ้อย่างเขาถึงคิดว่าจะได้ลายเซ็น?"

คำเย้ยและถากถางช่างอักอ่วน เธอไม่สามารถจะทนต่อไปได้ เธอสะกิดแดร์ริล และกล่าว "สามีที่รัก เราไปกันเถอะ"

พวกเขาออกมาหาความสุขกันในวันนี้ ใครจะไปคาดคิดว่าการขอลายเซ็นจะออกมาเลวร้ายได้ขนาดนี้?

ควีนนี่โต้แย้ง และกล่าวเสียงดัง "แล้วยังไง หากเขาจะเป็นลูกเขยบ้านคนอื่น เขาก็ไม่ได้ไปขอพึ่งพาอะไรจากพวกคุณทั้งหมด"

ในสายตาควีนนี่แดร์ริลไม่เคยทำอะไรผิด เธอสามารถมีชีวิตอยู่ได้แม้ไม่มีลายเซ็น แต่จะไม่มีใครสามารถที่จะมาดูถูกสามีของญาติเธอได้!

"แดร์ริลเราไปกันเถอะ ฉันไม่อยากจะได้ลายเซ็นอะไรนั้นอีกต่อไปแล้ว" ควีนนี่ดึงตัวแดร์ริลออกไปในท่าทางขอภัย เธอไม่คิดว่าการขอลายเซ็นจะนำพามาสู่จุดนี้