บทที่ 423

"เราจะสามัคคีรวมพลังกันเพื่อปกป้องดินแดนของเราจากโลกใหม่"

เกรแฮมชื่นใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และหยักหน้าด้วยรอยยิ้มใหญ่โต "เยี่ยม! ทุกคนคือฮีโร่ตัวจริง ขอบคุณ"

เกรแฮมก้มโค้งและตะโกน "พวกเราได้รวมตัวกันในวันนี้และเราได้สร้างพันธมิตรขึ้นมา นี่มันควรเป็นเรื่องที่ต้องเฉลิมฉลอง ในฐานะผู้อำนวยการใหญ่ของสถาบันหกวิถี ผมจะขอดูแลพวกคุณทุกคน ผมได้เตรียมมื้ออาหารไว้เพื่อพวกคุณ ฉะนั้นเรามาร่วมเฉลิมฉลองกันต่อในสนามของโรงเรียน ไชโย!"

"เยี่ยม! ไชโย!" ทั่วทั้งสนามเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

เป็นเวลากลางคืน แสงจันทร์และดวงดาวส่องแพรวพราว ทั้งตระกูลดาร์บี้ต่างหลับใหลในค่ำคืนอันสงบ

ในห้องส่วนตัวอากาศอึดอัด ควีนนี่นั่งกอดเข่าของเธอไม่ขยับเขยื้อนอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาของเธอเป็นสีแดงพวกมันดูสิ้นหวัง เธอร้องห่มร้องไห้เป็นเวลานานจนนำ้ตาของเธอแห้งเหือด

เธอนั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวันทั้งคืน ตระกูลดาร์บี้ให้อาหารเธอ แต่เธอก็ไม่ได้แตะมันเลยสักนิดเดียว

คืนก่อนหน้านี้มันคือฝันร้ายที่เธอจะไม่มีวันลืม หลังจากแจ็คสันข่มขืนเธอ โลกที่สวยงามของเธอก็ล่มสลาย เธอนั้นอับอายเกินไปที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป หลังจากอสูรกายตัวนั้นได้ข่มขืนเธอ

เอี๊ยด!

ประตูก็ส่งเสียง ควีนนี่สั่นเทาในความกลัว หรือจะเป็นอสูรกายตัวนั้นอีก? เขามาเพื่อข่มขืนเธออีกหรือเปล่า?

ในระหว่างที่เธอกังวล ใครบางคนก็เดินเข้ามา มันคือหัวหน้าของตระกูลดาร์บี้ เดรก ดาร์บี้

เมื่อเขาเห็นความกลัวอยู่ในสายตาของควีนนี่ เขากล่า "คุณ ไม่ต้องกลัว"

เดรกไม่รู้ว่าแจ็คสันได้กระทำอะไรลงไปในห้องส่วนตัวเมื่อคืนก่อน เขาคิดว่าน้ำตาของควีนนี่นั้นเป็นเพราะความกลัว