บทที่ 43

แจ็ครู้สึกหงุดหงิดและกล่าว "คุณยัง ผมตกลงไปแล้วว่าจะซื้อหยกน้ำตาเลือดนั่นในราคา 500 หล้านเหรียญ คุณเก็บ 150 ล้านเหรียญของคุณไว้เองเถอะ"

อีวอนทำเป็นไม่ได้ยินและจ้องมองลีโอเขม็ง "คุณไวท์ ฉันจะซื้อหยก ถึงราคาของฉันจะต่ำกว่า คุณก็ต้องขายมันให้ฉัน คุณต้องรักษาคำพูด ถูกไหม?"

เจ้าของร้านวัตถุโบราณคนอื่นพยักหน้าให้ข้อตกลงนั้น

"ใช่ มาก่อน ได้ก่อนสิ"

"น้องชาย พวกเราต้องยึดมั่นในหลักการของเรานะ"

"นายยังต่อรองกับคุณยังอยู่ นายไม่มีสิทธิ์ไปขายให้คนอื่น"

เหล่าเจ้าของร้านวัตถุโบราณต่างเข้าข้างอีวอน ไม่จำเป็นต้องพูดเลยว่าตระกูลยังนั้นเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการวัตถุโบราณ ดังนั้น ใครก็ตามในวงการนี้ล้วนต้องการจะสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขาทั้งนั้น"

"ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมัน!"

ลีโอดูท่าทางกดดันและถอนหายใจ เขากล่าวขอโทษแจ็ค "ขอโทษด้วยครับ ถึงแม้ว่าคุณจะเสนอมา 500 ล้านเหรียณ ผมก็ไม่สามารถขายมันได้ ผมขายมันให้คุณยังแล้ว"

หลังจากนั้นเขาก็หันไปพยักหน้าให้อีวอน "ผมไม่ใช่คนโลภมาก ในเมื่อคุณอยากจะจ่ายมันในราคา 150 ล้าน ผมก็จะขายมันให้คุณ ลูกผู้ชาย พูดแล้วไม่คืนคำ"

"เฮ้อ ไม่คิดว่านายจะเป็นคนที่ซื่อสัตย์แบบนี้ ฉันเสนอให้ 500 ล้านเหรียญ แต่นายก็ยังปฏิเสธจะขายมันให้ฉัน" แจ็คเม้มปาก ท่าทางเศร้า เขากล่าว "หินนี้มาราคาอย่างน้อยก็พันล้าน! คุณยัง คุณทำกำไรมหาศาล!"

ในขณะที่เขาพูด เขาก็ส่ายหัวด้วยความเสียใจ

ในตอนนั้น อีงอนยิ่งกว่าตื่นเต้นเสียอีก เธอรีบสั่งปีเตอร์ที่อยู่ข้าง ๆ เธอ "รีบไปทำเรื่องจ่ายเงินให้คุณไวท์"

ปีเตอร์พยักหน้าและกำลังจะถามข้อมูลธนาคารของลีโอเพื่อเตรียมการจะจ่ายเงิน

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นี่มันตลกเกินไปแล้วนะ"

ณ ทางเดิน แดร์ริลที่ยืนมองดูเหตุการณืมาตลอด หลุดหัวเราะออกมา

ฮ่าฮ่า การแสดงแจ็คกับลีโอนี่มันตลกชะมัด

เมื่อรู้สึกถึงการดูถูกจากแดร์ริล ลีโอขมวดคิ้วแล้วกล่าว "นายหัวเราะอะไร?"

ในเวลาเดียวกัน อีวอนเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

แดร์ริลเหลือบมองไปที่จี้หยกในกล่องแล้วยิ้ม "นี่คิดว่ามันไม่แย่เกินไปหน่อยเหรอ ที่ต้องมายืนดูคนตีกัน เพื่อแย่งของปลอมน่ะ?"