บทที่ 433

แดร์ริลคว้ามือถือของเขาและ โทรออกหาแคทเธอรีน

"มิสแคทเธอรีน ผมฟื้นแล้ว เมแกนถูกมอบสิทธิในการประหารราชสีห์ทองคำไปหรือยัง?" แดร์ริลรีบถาม

แคทเธอรีนตกใจ อยู่อีกฝั่งของคู่สายขณะเธอได้ยินเสียงของแดร์ริล เธอนั้นประหลาดใจรวยรื่น และถาม "นายฟื้นแล้วเหรอ?"

แคทเธอรีนเอามือลูบอกเบา ๆ อย่างโล่งใจ "นั่นคือข่าวที่วิเศษมาก ฉันดีใจมากที่นายไม่เป็นอะไร"

แคทเธอรีนตริตรองขณะเธอกล่าว 'มีเพียงยาฟื้นสถาพเก้าโอสถเท่านั้นที่จะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของแดร์ริลได้ หรือเป็นไปได้ไหมว่าครอบครัวของเขาได้ค้นพบกับยาพิศวงนั้น?'

เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก

แคทเธอรีนยังคงมึนงงขณะเธอได้ยินแดร์ริลกล่าวช้า ๆ "มิสแคทเธอรีน ได้โปรดฝากบอกผู้อำนวยการใหญ่ว่า ถึงเวลาที่เขาต้องทำตามสัญญาแล้ว ในเมื่อผมได้เป็นแชมป์เปี้ยน"

แคทเธอรีนพยักหน้าและกล่าว "ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปแจ้งให้กับผู้อำนวยการใหญ่ทราบ เขายังอยู่ที่โรงเรียนพร้อมกับบรรดาบุคคลระดับสูงของแต่ละสำนัก ฉันจะไปแจ้งให้พวกเขาทราบเดี๋ยวนี้"

ตู้ด

แคทเธอรีนวางสายในทันทีเมื่อเธอกล่าวจบประโยค

...

เป็นเวลาบ่าย 2

คฤหาสน์ ลินดัน นั้นมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก!

รถยนต์หรูหราหลายคันจอดเรียงรายอยู่ด้านหน้าของคฤหาสน์ ระหว่างผู้คนมารวมตัวกันเป็นร้อยอยู่ด้านใน

ส่วนใหญ่บรรดาผู้ที่มารวมตัวกันต่างเป็นลูกศิษย์สาวกระดับสูงของแต่ละสำนัก บางคนเป็นผู้บ่มเพาะ และแม้กระทั่งเป็นสมาชิกของตระกูลที่มีชื่อเสียง พวกเขาทั้งหมดมาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยือน หลังจากได้ยินข่าวว่าแดร์ริล ฟื้นขึ้นมาแล้ว

เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียง รวมตัวมุงดูกันอยู่ด้านนอกของคฤหาสน์ เมื่อเห็นรถหรูจำนวนมากจอดอยู่ด้านหน้า

"ดูรถราคาเป็นล้านพวกนี้สิ..."

"ฉันเห็นบรรดาคนที่ลงมาจากรถพวกนี้ คือบุคคลระดับสูงของทั้งหกสำนักหลัก ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเหล่าผู้ทรงอำนาจทั้งหลายจะมาเยือนที่นี่..."

"จริงด้วย พวกเขามาเยี่ยมใคร? ฉันไม่อยากจะเชื่อว่ามีบุคคลสำคัญขนาดนั้น อยู่ในชุมชนเล็ก ๆ ของเรา..."

ระหว่างนั้น ภายในห้องนอนของคฤหาสน์

แดร์ริลนั่งอย่างสบาย ๆ อยู่บนเตียง กับลิลี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขณะเธอกำลังใส่ใจดูแลเขา ขนมของว่างมากมายรวมถึงแอปเปิ้ลปลอกเปลือกต่างวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ เขา

หลายคนอิจฉากับช่วงเวลาแบบนี้

มีผู้คนมากมายอยู่ภายในห้องนอน รวมถึง ผู้อำนวยการใหญ่เกรแฮม บรรดาสมาชิกระดับสูงของทั้งหกสำนัก หัวหน้าของสำนักเล็กต่าง ๆ และแม้กระทั่งบรรดาผู้นำของตระกูลโด่งดัง ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่

เกรแฮมนั้นประหลาดใจและกล่าวกับแดร์ริลด้วยรอยยิ้ม "ฮ่าฮ่า ฉันรู้ว่าสวรรค์จะต้องประทานพรกับนักเรียนชั้นเยี่ยมอย่างนาย ให้ปลอดภัย"

แดร์ริลพยักหน้าอย่างนอบน้อม และกล่าว "ท่านครูใหญ่ช่างใจดีเหลือเกิน ผมซาบซึ้งพระคุณเป็นอย่างสูง และการมาเยี่ยมเยือนของบรรดาผู้อาวุโสท่านอื่น ๆ ผมควรลุกจากเตียงเพื่อแสดงความเคารพ แต่กลับ..."

แดริลยิ้มอย่างขวยเขิน เขาได้รับบาดเจ็บแสนสาหัส แม้กระทั่งการยกแขนขึ้นก็นับได้ว่ามีกำลังมากแล้ว เขาลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้…