บทที่ 436

แดร์ริลควรจะตายตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น เขาไม่เป็นอะไรได้ยังไง?

เซอร์ซีกล่าวต่อ “เอเวอลิน ฉันจะไปกับเธอเพื่อไปหาแดร์ริล มาลองดูกันว่าเราจะสามารถโน้มน้าวให้เขา ปล่อยตัวคุณปู่ของเธอไปได้ไหม...”

มีแสงแวววาวในดวงตาของเอเวลินขณะเธอกล่าวเบา ๆ “เซอร์ซี ขอบใจมากสำหรับข่าวนี้ ฉัน... ฉันจะไปหาเขาด้วยตัวเอง”

เอเวอลินวางสายก่อนที่เซอร์ซีจะกล่าวตอบ

ก่อนหน้านี้ เอเวอลินได้ทำให้แดร์ริลคุกเข่าขอโทษเธอและแม้กระทั่งให้เขาล้างเท้าให้เธอ เขาคงจะรังเกียจเธออย่างแน่นอน

แดร์ริลคงจะทำให้เอเวอลินยากลำบากอย่างแน่นอนถ้าหากเธอไปขอความช่วยเหลือจากเขา

มันจะน่าอับอายเกินไปถ้าหากแดร์ริลปฏิเสธคำขอร้องของเธอต่อหน้าเซอร์ซี

…

ในเช้าตรู่วันต่อมา ลิลี่ป้อนข้าวต้มให้กับแดร์ริล ก่อนจะเร่งรีบออกไปโรงเรียน

เธอลาเรียนมาแล้วสองวันเพื่อดูแลแดร์ริล และไม่สามารถจะล่าช้ากับการเรียนของเธอได้อีก

แดร์ริลรู้สึกอนาถใจกับการอยู่บ้านคนเดียวในวันนี้ เขาไม่มีแม้กำลังเพื่อจะไปปลดทุกข์ในห้องน้ำด้วยตัวเอง

ตามคำอธิบายในคัมภัร์โอสถแห่งอนันต์ แดร์ริลจะอ่อนแอมากในช่วงสามวันแรกหลังจากทานยาฟื้นสภาพเก้าโอสถ ขณะที่เม็ดยาค่อย ๆ ซ่อมแซมสนามพลังของเขาอย่างช้า ๆ อย่างไรก็ตามเขาจะหายดีเป็นปกติในวันที่สี่

วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว แดร์ริลเพียงแค่ต้องอดทนรออีกหนึ่งวันก่อนที่เขาจะฟื้นสภาพกลับไปเป็นปกติ

เป็นเวลาเที่ยงวันและกระเพาะปัสสาวะของแดร์ริลก็มาถึงขีดจำกัด ในเวลานั้นก็มีเสียงประตูห้องนอนเปิดเข้ามา

แกร็ก

แดร์ริลนึกว่าลิลี่ได้กลับมาแล้ว แต่เมื่อเขามองไปเขาก็ตกตะลึงในทันที

หญิงสาวทรวดทรงเย้ายวนเดินเข้ามาข้างในชวนให้สะดุดตามากกว่าเดิมกับผมสีแดง

นั่นคือเอเวอลิน