บทที่ 438

เอเวอลินประคองตัวแดร์ริลลุกขึ้น ขณะเธอกล่าว

“เฮ้ เธอแค่จับแขนของฉันไปเฉย ๆ ไม่ได้ เธอต้องเอาแขนโอบเอวฉันไว้ ไม่อย่างงั้นฉันจะเดินยังไงล่ะ?” แดร์ริลพึมพำในขณะที่เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียง ขณะที่พยายามอย่างหนักที่จะไม่ทำให้แผลของเขาเปิดออกมาอีก

เอเวอลินอดกลั้นความโกรธของเธอไว้ ขณะที่เธอค่อย ๆโอบแขนของเธอไปรอบเอวของแดร์ริล ในตอนที่ประคองเขาด้วยแขนอีกข้างของเธอ

เดินทีละก้าว...

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องน้ำ เอเวอลินหน้าแดงและพลันหลับตาปี๋

อย่างไรก็ตาม เธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรตามมาอยู่สักพักหนึ่ง

เอเวอลินลืมตาด้วยความสงสัยและเห็นแดร์ริลกำลังจ้องมองเธออยู่กับรอยยิ้มแก้มปริบนใบหน้าของเขา

‘ทำไมไอ้เวรนี่ยังไม่ทำธุระให้เสร็จไปสักที? เขามาจ้องมองฉันเพื่ออะไร?’

เอเวอลินรู้สึกรำคาญ สูญเสียท่าทีอ่อนน้อมที่มีไปก่อนหน้านี้ และกล่าวเบา ๆ “แกต้องการอะไร?”

แดร์ริลอดใจที่จะยิ้มไม่ได้ “ฉันจะชิ้งฉ่องได้ยังไงถ้ายังใส่กางเกงอยู่? ฉันไม่กล้าขยับแขน เธอช่วยฉัน... ปลดซิปกางเกงทีได้ไหม...?”

เอเวอลินเลือดขึ้นหน้าอีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดของแดร์ริลขณะเธออุทาน “ทำไมแกไม่ไปลงนรกแทนซะล่ะ! ฉันไม่ทำ!”

‘ไอ้ลามกจกกระเปรต!’ เอเวอลินคิด

“เอาหน่า เธออยากได้กุญแจรึเปล่า?” แดร์ริลกล่าวอย่างทำอะไรไม่ได้

เอเวอลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ขณะเธอพยามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง หลังจากสุขุมรอบคอบแล้ว เธอก็กัดฟันและค่อย ๆ ปลดซิปกางเกงของแดร์ริล...

เอเวอลินสัมผัสได้ว่าหน้าของเธอพลันแดงไปทั่วใบหน้า

แดร์ริลปล่อยลมหายใจออกมายาวเหยียดขณะที่เขาเตรียมจะทำธุระ อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถจะปลดปล่อยออกมาได้เพราะมีสุภาพสตรียืนอยู่ข้าง ๆ เขา!

“ฉัน ฉันฉี่ไม่ออก...” แดร์ริลรู้สึกใจหาย