บทที่ 446

ดวงตาของแดร์ริลแดงก่ำขณะเขากล่าว

ในเวลานั้น อีวอนไม่สามารถจะอดกลั้นความรู้สึกของเธอได้อีกต่อไปและเธอเริ่มร้องไห้ "ใช่ ฉันมันโง่! ฉันมันโง่เง่ามากที่ไปชอบนาย ฉันรู้ว่านายมีภรรยาแล้ว แต่นายก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน แม้กระทั่งเวลาที่ฉันหลับ กินข้าว หรืออะไรก็ตามที่ฉันทำ..."

อีวอนได้สารภาพจนหมดเปลือกกับความรู้สึกของเธอที่ซ่อนไว้มานานกับแดร์ริล!

เธอรู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่จะกล่าวก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม เธอกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ในไม่ช้าและความรู้สึกของเธอทั้งหมดก็ท่วมท้นออกมาในทันที ขณะที่น้ำตาปกคลุมใบหน้าของเธอ!

อีวอนตาแดงก่ำจากการร้องไห้ "แดร์ริล นายรู้ไหม? ฉันยอมที่จะแลกกับอะไรก็ได้เพื่อนาย ฉันยอมทิ้งความสุขชั่วชีวิตไปก็เพื่อให้นายรอด... สำหรับนาย ฉันแม้กระทั่งยอมแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!"

ในหัวของแดร์ริลว่างเปล่า เมื่อเขาได้ยินคำสารภาพอย่างหมดเปลือกของอีวอน แขนของเขาแข็งทื่อขณะถือโทรศัพท์

ทั้งสองนิ่งเงียบไปอย่างน่าขนหัวลุก

หลังจากนั้นไม่นาน อีวอนก็สะอื้นและกล่าว “แดร์ริล ฉันรักนาย แต่เราไม่ได้ถูกลิขิตมาเพื่ออยู่ด้วยกัน เพราะอย่างนั้นได้โปรดอวยพรให้ฉันด้วย…”

'อวยพร? ฉันจะไปอวยพรเธอได้ยังไง พับผ่าสิ!' แดร์ริลคิดอย่างโกรธเคือง

แดร์ริลหอบหืดหายใจขณะเขากล่าว “อีวอนไม่ต้องกังวล ฉันจะคืนยาฟื้นสภาพเก้าโอสถ ที่เจเรมีให้เธอมา มันจะได้ผลไหม?”

หากอีวอนแต่งงานกับเจเรมี เธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต!

อีวอนปาดน้ำตาและกล่าว “แดร์ริล อย่าโง่ไปหน่อยเลย และหยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว! ยาฟื้นสภาพเก้าโอสถ เป็นหนึ่งในเม็ดยาที่หายากที่สุดด้วยวิธีการกลั่นยาที่หายไปนานหลายศตวรรษ ตระกูลแลงลีย์อาจจะครอบครองไว้เพียงหนึ่งในไม่กี่เม็ดสุดท้ายในโลกใบนี้ นายจะไปหาเม็ดยาที่มหัศจรรย์แบบนั่นได้จากที่ไหนอีก? สงบสติอารมณ์ก่อนและมายอมรับความเป็นจริงกันเถอะ”

ตู้ด!

สายก็ถูกตัดจบไปขณะอีวอนกล่าวจบประโยค