บทที่ 450

”แน่นอนที่สุด ฉันเอามันมาคืนได้อย่างแน่นอน”

ดวงตาของแดร์ริลเปียกปอนไปด้วยนำ้ตา! เขามีถุงพลาสติกสีดำอยู่ในมือ ซึ่งเขาโยนมันลอยขึ้นไปบนฟ้าทันที!

“ฉันจะคืนไอ้ยาบ้าบอนั้นให้แก ฉันคืนแกแน่นอนไอ้เวร!” แดร์ริลแผดเสียงดังก้องจนเสียงของเขาแหบแห้ง!

โครม...

สิ่งที่อยู่ด้านในถุงพลาสติกสีดำก็ร่วงหล่นออกมา เม็ดยาฟื้นสภาพเก้าโอสถกว่า 200 เม็ด โปรยปรายลงมาราวกับน้ำตกในเวลานั้น! เม็ดยาทุกเม็ดต่างเรืองแสงเปล่งประกายด้วยรังสีวิญญาณเข้มข้น!

ทั่วทั้งสถานที่นั้นเงียบกริบราวกับป่าช้า!

นั่นมันเม็ดยาฟื้นสภาพเก้าโอสถกว่า 200 เม็ด!

"อึก!" เสียงกลืนน้ำลายของใครบางคนก็ดังขึ้น และกระตุกให้เกิดการถกเถียงกันอย่างออกรสในทันทีท่ามกลางฝูงชน!

"ฉัน... ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? ยาฟื้นสภาพเก้าโอสถมากมายเหลือเกิน?"

"มันเป็นไปได้ยังไง? วิธีกลั่นยาหายสาบสูญไปนานมากแล้ว!"

ร่างกายของอีวอนสั่นสะเทือนขณะเธอมึนงงจ้องมองไปที่แดร์ริล เธอไม่สามารถจะกล่าวคำใด ๆ ออกมาได้!

'แดร์ริลมักมีลูกไม้สร้างความประหลาดใจได้ดีอยู่เสมอ... เขามียาเก้าฟื้นสภาพเก้าโอสถจริง ๆ! หมายความว่าฉันไม่ต้องแต่งงานกับเจเรมีอีกแล้วเหรอ?’ อีวอน คิดในใจด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก!

เจเรมี่ก็ตกตะลึงเช่นกัน สายตาของเขาจ้องไปที่เม็ดยา!

ยาฟื้นสภาพเก้าโอสถนั้นหายากและเป็นโอสถที่พิเศษ ซึ่งเม็ดยาที่เขามีก่อนหน้านี้ก็ถือได้ว่าเป็นมรกดตกทอดของตระกูล

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจเรมี่ชื่นชอบอีวอนมาก เขาคงไม่มอบเม็ดยาให้หรอก!

อย่างไรก็ตาม ทำไมไอ้เวรที่อยู่เบื้องหน้าเขาถึงมีไว้ครอบครองมากมายขนาดนี้? มันจะต้องเป็นของปลอมอย่างแน่นอน