บทที่ 454

อาวุธถูกจัดลำดับจากต่ำไปสูงด้วยสีแดง, สีส้ม, สีเหลือง, สีเขียว, สีฟ้า, สีคราม, และสีม่วง ทุกลำดับสามารถแบ่งแยกออกไปได้อีกเป็นห้าระดับอื่น ๆในแต่ละสี เมื่อแดร์ริลได้ครอบครองดาบกลืนโลหิตเป็นครั้งแรก มันอยู่ที่ระดับต่ำสุดของลำดับสีแดง ตอนนี้ดาบของเขาเปื้อนเลือดสด ๆ ไหลซึมและดื้อด้านมีอารมณ์ดุร้าย

ในทันใด มันก็บรรลุถึงระดับสี่ของอันดับสีเขียว ซึ่งทำให้ฝูงชนโดยรอบต่างตกตะลึง

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมไอ้เด็กนี่มันแข็งแกร่งขนาดนี้?"

"ภายใต้การโจมตีของสาวกระดับสูงหลายคน เขาก็ยังสามารถกำราบไปได้หลายคน? เขาเป็นอสูรกายเหรอ?"

"ไม่กี่วันก่อนที่การประชุมพิฆาตราชสีห์ เขายังเป็นแค่ปรมาจารย์อาวุโสขั้นที่สองอยู่เลย เขากลายมาเป็นปรมาจารย์อาวุโสขั้นที่สี่ได้ยังไงในตอนนี้?" ฝูงชนต่างพึมพัม

แม่ชีแห่งโชคชะตากรอกลูกตามองแดร์ริลอย่างเย็นชา กำหมัดของเธอแน่น "ไอ้สารเลวอย่างแดร์ริลสามารถบรรลุได้สองขั้นภายในสองวัน! เขาจะต้องได้รับมอบอะไรสักอย่างจากนิกายตำหนักอมตะ หลังจากปล่อยตัวไซออน เฟเธอร์สโตนไป ถ้าหากจับเป็นไอ้เวรนี่ไม่ได้ ก็ควรสังหารเขาซะ! สำนักง้อไบ๊จะมอบรางวัลให้อย่างงามกับใครก็ตามที่จัดการกับไอ้เลวนี่"

เมื่อได้ยินแบบนั้น สาวกหกสำนักหลักก็เริ่มรู้สึกมีไฟและแน่วแน่มากขึ้น ทันใดนั้น มีคนโจมตีแดร์ริลจากด้านหลังด้วยการฟันหัวของเขากับมีด

ฉัวะ!

ทันใดนั้น เลือดสดก็ไหลออกมาจากหัวของเขา

"แดร์ริล!" อีวอนตะโกนออกมาเสียงดังขณะที่เธอรู้สึกว่าหัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"ฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า!" แดร์ริลระเบิดหัวเราะออกมาในทันที

เขาหัวเราะเยาะสำนักที่อ้างตนเองว่ามีเกียรติและถูกหลักการ เขาหัวเราะเยาะพวกเขาเพราะสันดานเย่อหยิ่งของพวกเขา แสร้งทำเป็นดีเหนือกว่าอีกสองลัทธินิกาย

'ฉันอยากจะพาอีวอนไปด้วย แต่พวกแกก็โจมตีฉันในนามของความเที่ยงธรรมและความยุติธรรม ฉันมีสิทธิ์กำจัดไซออน เฟเธอร์สโตน ในวิธีใดก็ได้ที่ฉันเห็นสมควร แล้วถ้าฉันจะปล่อยเขาไป มันไปเกี่ยวอะไรกับพวกแก?’ เขาคิด