บทที่ 471

ในทางกลับกันซาร่ากลับร่าเริงดีใจ! เธอสวมกอดแขนของแดร์ริลและเชิดชู "นายสุดยอดมาก! ใครจะไปรู้ว่านายจะมีทักษะกลั่นโอสถ? คราวหน้าสอนฉันบ้างสิ!"

แดร์ริลยิ้มไปที่เธอและพยักหน้า "ได้ ได้! ฉันจะสอน แต่หยุดเขย่าฉันก่อน ร่างกายฉันยังรับแรงไม่ไหว"

ซาร่าหัวเราะเธอหน้าแดงและปล่อยแขนเขาไป ขณะที่โอฟีเลียเดินเข้ามาหาเขา

แดร์ริลหัวเราะ เขาชื่นชมเธอขณะที่กำลังมองดูทรวดทรงที่เย้ายวนของเธอ "ท่านประธานหญิงเลน คุณแพ้เดิมพันคุณจะยอมรับผมเป็นอาจารย์ของคุณโดยการก้มโค้งคำนับผมไหม?"

โอฟีเลียเลือดขึ้นหน้า

"แดร์ริล หยุดเล่นได้แล้ว!" โซรันอุทาน

โอฟีเลียนั้นเป็นผู้มีทักษะสูงส่งและเป็นถึงท่านประธานหญิงสมาคมโอสถแห่งเจียงหนานที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก เธอจะมาก้มโค้งคำนับและยอมรับชายหนุ่มอย่างแดร์ริลเป็นอาจารย์ของเธอได้อย่างไร?

โอฟีเลียสงบสติอารมณ์ของตัวเองและอ้อนวอน "แดร์ริล ฉันอยากจะรับเธอเข้าเป็นลูกศิษย์ของฉันมาก นายช่วยกลับไปคิดมาได้ไหม?" เธอต้องการรับเขาในฐานะลูกศิษย์ของเธอมาก ถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้น เธอคงจะเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ไม่มีลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้

"ผมไม่มีปัญญาหรอก" แดร์ริลหัวเราะและกล่าวต่อ "ถึงอย่างนั้นผมก็ชนะในการประลองครั้งนี้ ดังนั้นคุณควรจะยอมรับผมเป็นอา..."

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าในคอหอยมีอะไรมาบดบังไว้ และไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก

โอฟีเลียกระซิบ "ถ้านายตามฉันมา สมุนไพรหยางนพเก้านี้จะเป็นของนาย"

สมุนไพรสีเพลิงไฟนั้นอยู่ในฝ่ามือของเธอ รังสีของมันทรงพลังมากซึ่งดึงดูดสายตาของทุกคน

ทุกคนต่างตกตะลึงในความเงียบ