บทที่ 480

นี่มันป่าลูกท้อเบ่งบานมหัศจรรย์อะไรกัน? อีวานดีใจกับความคิดของเธอ

“เรเชล เราจะทำตามแผนของเธอ เราจะหลอกให้แดร์ริลเข้าไปในป่านั่น!” เขาตื่นเต้น

มันเป็นความคิคที่เยี่ยมยอด! พวกเขารีบเร่งมุ่งหน้าไปที่ห้องของแดร์ริล

แดร์ริลเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เขาสวมชุดนอนกำลังจะขึ้นเตียง

ปัง!

เรเชลเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน แดร์ริลสบถอยู่ในใจและยิ้ม “น้องสาวที่รัก มีเรื่องสำคัญอะไรงั้นเหรอ?”

“ใครน้องสาวแก?” เรเชลหน้าบึ้งตึงขณะเธอถามหน่ายแหนง แดร์ริลนั้นน่ารังเกียจที่สุดสำหรับเธอ

แดร์ริลยักไหล่และถาม “ฉันคือพี่ทูนหัวของเธอ ถ้าเธอไม่ใช่น้องสาวฉัน แล้วเธอจะเป็นอะไร?”

เรเชลกรอกตามองไปที่เขา “พ่อต้องการพบนายที่ป่าลูกท้อเบ่งบาน” เธอเย้ยหยัน

เธอได้พูดคุยเรื่องนี้กับอีวานมาก่อนแล้วถ้าเธอกล่าวอ้างถึงพ่อของเธอแดร์ริลคงจะไม่มีทางสงสัยอะไรอย่างแน่นอน

มันเป็นไปตามแผน แดร์ริลค่อนข้างมึนงงและถาม “พ่อต้องการอะไร? และอีกอย่างป่าลูกท้อเบ่งบานมันคืออะไร?”

“แค่ตามฉันมา” เธอถ่มถุยอย่างหมดความอดทน ขณะเธอที่หันหลังเพื่อออกไป

แดร์ริลรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและติดตามเธอออกไป พวกเขาเดินไปเกือบครึ่งชั่วโมง! มันเป็นมุมที่ไกลที่สุดและลึกที่สุดของคฤหาสน์คาร์เตอร์

พวกเขามาถึงที่ปากทางเข้าของป่า มันกว้างใหญ่ไพศาลและแผ่ขยายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด ไม่มีใครรู้ว่าป่าลูกท้อเบ่งบานแห่งนี้มโหฬารมากเพียงใด