บทที่ 488

ซูซานมุ่งหน้าเข้าไปนั่งอยู่บนเตียง เธอมองไปที่แดร์ริลและถาม "แดร์ริล นายดูอ่อนแอมากในตอนที่เพิ่งออกมาจากป่า นายรู้สึกยังไงบ้างตอนนี้?"

แดร์ริลนั้นตกตะลึง ถ้าซูซานถ่อมาถึงที่นี้เพื่อถามไถ่เขา ทำไมเธอถึงต้องล็อคประตู?

"ผมรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากอาหารมื้อใหญ่" แดร์ริลขบขัน

ซูซานพยักหน้าและยิ้ม "นั่นค่อยโล่งใจหน่อย"

พวกเขามองหน้ากันชั่วครู่หนึ่งและนั่งด้วยกันในความเงียบสงัด แดร์ริลทนต่อไปอีกไม่ไหว เขาหัวเราะอักอ่วนและถาม “น้าซูซาน มีอะไรให้ผมช่วยคุณหรือเปล่า?”

ซูซานกัดริมฝีปากของเธอ เธอมาที่นี่ก็เพื่อเรเชล หากแดร์ริลเผยแพร่ข่าวว่าเรเชลเป็นคนหลอกให้เขาเข้าไปในป่าได้อย่างไร เธอจะต้องถูกพ่อกระทืบตายแน่นอน เธอจำเป็นต้องหยุดเขาไม่ว่าอะไรจะอย่างไรก็ตาม

เธอกัดฟันและเทน้ำชาใส่ถ้วยให้แดร์ริล เธอเดินไปหาเขาและยื่นมอบถ้วยให้กับเขา "แดร์ริล นี่ ดื่มนำ้ชาก่อน"

อะไร?

แดร์ริลนั้นรู้สึกไม่ทันตั้งตัวเล็กน้อย เขามองไปที่เธอในความฉงนสับสนและถาม "น้าซูซาน มีเรื่องสำคัญอะไรงั้นเหรอ?"

ซูซานยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่เมตร เขาแม้กระทั่งได้กลิ่นน้ำหอมของเธอ

ซูซานหลบสายตาและพึมพัม "แดร์ริล ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนนาย"

"เรื่องอะไรครับ?" แดร์ริลถาม

ซูซานนิ่งเงียไปสักพักก่อนจะค่อย ๆ กล่าว "นายอย่าไปบอกพ่อทูนหัวได้ไหมว่าเรเชลเป็นคนหลอกให้นายเข้าไปในป่าลูกท้อเบ่งบาน?"

เรื่องนี้เอง! แดร์ริลกำข้อมือแน่นหน้าเขียวอย่างสิ้นเชิง