บทที่ 533

แดร์ริลพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม

พวกเขามาถึงเกาะสราญรมณ์หลังจากสองชั่วโมง

มันเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงแต่เกาะสราญรมณ์ก็เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ที่ซ่อนเร้นไปด้วยพืชพันธุ์แปลก ๆ หลากสีสันที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล

นกยูงเพลิงเคาะประตูห้องของนายหญิงแห่งนิกายและพูดด้วยความเคารพนับถือ “นายหญิง แดร์ริลอยู่ที่นี่แล้วค่ะ”

เสียงอันอ่อนโยนของโมนิก้าดังมาจากห้องหลังจากที่นกยูงเพลิงพูดจบ “เอาล่ะ ให้แดร์ริลเข้ามาตามลำพัง มังกรฟ้าและนกยูงเพลิง พวกเธอออกไปก่อน”

“ค่ะ นายหญิง” นกยูงเพลิงตอบแล้วหันหลังออกไป

แดร์ริลเปิดประตูและเข้าไปหลังจากที่เห็นพวกเขาเดินออกไปไกลแล้ว

อึก

แดร์ริลกลืนน้ำลายอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเขาเห็นฉากตรงหน้าขณะที่เข้าไปในห้อง

ในตอนนั้นโมนิก้าสวมชุดนอนสีม่วง แดร์ริลรู้สึกว่ามันยากที่จะละสายตาไปจากสัดส่วนที่เซ็กซี่ของเธอ การแต่งหน้าที่เบาบางนั้นมีแต่จะช่วยเพิ่มความงามที่นับไม่ถ้วนของเธอเท่านั้น!

นายหญิงแห่งนิกายมีเสน่ห์เป็นพิเศษต่อแดร์ริลหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาสักพัก

“นายหญิง คุณเรียกผมมาอย่างกระทันหัน มันเป็นเพราะคุณคิดถึงผมหรือ?” แดร์ริลพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง เขากล้าหาญมากขึ้นหลังจากที่ก่อนหน้านี้คู่หูของเขาสองคนพูดคุยกับนายหญิงแห่งนิกาย

โมนิก้าเขินอายและกรอกตาอย่างเจ้าชู้ “แดร์ริล ฉันยังเป็นนายหญิงแห่งนิกายอยู่ นายจะกลายเป็นคนอวดดีมากขึ้นไปอีกถ้านายไม่เคารพผู้ที่ตำแหน่งเหนือกว่านาย”

แดร์ริลเป็นคนที่ไม่เหมาะสมอย่างแท้จริง

“ก็ได้ ๆ ผมจะฟังคำสั่งของคุณ” รอยยิ้มของแดร์ริลจางหายไปและถามอย่างช่วยไม่ได้ “ทำไมคุณถึงตามหาผม?”

โมนิก้าเป็นผู้หญิงที่มีเหตุผลที่สุดที่แดร์ริลรู้จัก และเธอจะไปตามหาเขาโดยไม่มีเหตุผลเป็นแน่

โมนิก้าลุกออกจากเตียงและเดินตรงมาด้านข้างของแดร์ริล เธอพูดอย่างอ่อนหวาน “ฉันอยากจะถามนาย ถ้าฉันไม่ได้ส่งใครไปตามหานาย นายมีความคิดที่จะมาหาฉันไหม?”