บทที่ 540

ริมชายฝั่งเมืองตงไห่

เรือลำหนึ่งกำลังแล่นเข้าชายฝั่งอย่างช้า ๆ โดยมีแดร์ริลออกจากห้องโดยสารเรือ เขาเพิ่งจะมาถึงเมืองตงไห่หลังเดินทางจากเกาะสราญรมย์

แดร์ริลรู้สึกมีชีวิตชีวาหลังจากได้รู้เรื่องน่ายินดี

แดร์ริลรู้สึกตื่นเต้นที่รู้ว่าโมนิก้าท้อง เขารู้สึกเหมือนได้รับการเติมพลังหลังจากกอดนายหญิงแห่งนิกายจนหลับไปเมื่อคืน

แดร์ริลยืนขึ้นบนเรือโดยมีกระสอบสมุนไพรที่ก่อนหน้านี้เขาเก็บเกี่ยวจากเกาะสราญรมย์ในมือ

แดร์ริลรู้สึกหิวเมื่อเขาขึ้นฝั่งเพราะเขายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืนก่อน

เขามองไปรอบ ๆ เห็นร้านบะหมี่ร้านหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ และเขาก็เดินเข้าไปทันทีเมื่อมีความคิดว่าเขาจะกินบะหมี่

“ขอบะหมี่หนึ่งจานครับ” แดร์ริลพูดเมื่อเขานั่งอยู่ที่ร้านบะหมี่

“ได้เลย รอสักครู่นะ” เจ้าของร้านพูดด้วยรอยยิ้ม

แดร์ริลหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อที่จะจ่ายเงิน แต่เขาก็เห็นว่าโทรศัพท์ของเขาแบตเตอรี่หมด

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอยืมสายชาร์จจากเจ้าของร้าน เขาชาร์จโทรศัพท์ขณะที่เขากำลังกิน

เมื่อแดร์ริลกำลังมีความสุขกับมื้ออาหาร เขาสังเกตว่ามีลูกค้าสี่คนที่นั่งโต๊ะใกล้ ๆ สวมเครื่องแบบที่คุ้นเคยและมีดาบเหน็บอยู่ที่สะโพก พวกเขาเป็นลูกศิษย์สำนักคุนหลิน

พวกลูกศิษย์ทั้งสี่คนหยิบโทรศัพท์ออกมาและถ่ายรูปของแดร์ริล

‘ไอ้พวกนี้มันบ้าหรอ?’

แดร์ริลจองไปที่พวกเขาและพูดอย่างหยาบคายว่า “พวกคุณถ่ายรูปผมไปทำไม? ผมไม่ใช่คนดัง”

สาวกสี่คนนั้นยังคงนิ่งอยู่ขณะที่วางโทรศัพท์ลงและรับประทานอาหารต่อ