บทที่ 550

“ได้เลย ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ร้องไห้…” อีวอนเช็ดน้ำตาของเธอและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ เรามาเริ่มพิธีวิวหาห์กันเถอะ”

“เยี่ยม!” แดร์ริลจับมืออีวอนและค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ในเวลานั้น ซาร่าเองก็ได้ตกแต่งห้องไว้อย่างสวยงามอลังการและวิจิตรตระการตา

ซาร่าชื่นใจเมื่อได้เห็นว่าทั้งคู่คุกเข่าลงแล้ว “พวกพี่จะเริ่มพิธีกันแล้วเหรอ? สุดยอด ฉันจะเป็นพยานให้พวกพี่เอง!”

ซาร่ากล่าวจบประโยคและเดินไปหาทั้งคู่อย่างกระตือรือร้นพร้อมกับขานรับอย่างเริงร่า “เรามารวมตัวกันที่นี่ในวันนี้ เพื่อพิธีสมรสระหว่างพี่ชายทูนหัวของฉันกับมิสอีวอน ขอให้ทั่งคู่พบแต่ความสุขและความสำราญ จงดลบันดาลให้สรวงสวรรค์เป็นสักขีพยาน... คำนับครั้งแรกให้กับ สวรรค์และโลก!”

แดร์ริลและอีวอนยิ้มกรุ้มกริมให้กันและกัน และก้มโค้งคำนับด้วยมือของทั้งคู่ที่ประสานกัน

จากนั้นซาร่าก็อุทาน “คำนับครั้งที่สอง เพื่อเคารพผู้อาวุโส!”

จากนั้นทั้งคู่ก็หันหน้าไปทางเมืองตงไห่และก้มโค้งคำนับ

ในเวลานั้น แดร์ริลรู้สึกว่าร่างกายของอีวอนสั่นเทาราวกับพยายามควบคุมอารมณ์ของเธอ อีวอนเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลยัง โดยปกติแล้วเธอหวังไว้ว่าจะได้รับการอวยพรจากพ่อของเธอในระหว่างพิธีวิวาห์กับแดร์ริล แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้… เธอไม่แน่ใจว่าตัวเธอเองจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน เธอจึงได้ระงับความรู้สึกเศร้าเสียใจของเธอไว้

หลังจากที่พวกเขาก้มโค้งคำนับให้แก่กันและกันด้วยความเคารพ แดร์ริลก็พยุงตัวอีวอนและลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกปวดหัวใจ

ในขณะนั้นซาร่าก็ยิ้มแย้มกล่าว “พี่ชาย นายและมิสอีวอนเป็นคู่รักที่ถูกลิขิตมาจากสรวงสวรรค์ ฉันอิจฉาพวกพี่จริง ๆ ขอให้ทั้งสองคนมีความสุขตลอดไปและอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า”

“ใช่ อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า…” อีวอนหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

ซาร่าตกตะลึงและถามด้วยความเป็นห่วง “อีวอน เป็นอะไรไป?”

'นี่เกิดอะไรขึ้น? ฉันพูดอะไรผิดไปรึเปล่า?’ ซาร่าคิด

เฮ้อ...

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และระงับความปวดร้าวในใจขณะเขาฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร เธอแค่ตื่นเต้นมากไปหน่อยน่ะ”

ซาร่าพงกหัวรับทราบแต่เธอยังคงสงสัย

'เธอควรจะยิ้มหัวเราะร่าเริงไม่ใช่เหรอถ้าเธอมีความสุข? ทำไมเธอถึงร้องไห้? แปลกจัง…’ ซาร่าคิด

จากนั้นเธอก็ยิ้มแย้มกล่าว “เอาล่ะ ถึงเวลาที่พวกพี่ทั้งคู่จะเข้าเรือนหอแล้ว ฉันจะไม่อยู่เป็นก้างขวางคอพวกพี่แล้ว” ซาร่าจากไปในทันทีที่เธอกล่าวจบประโยค

ในขณะนั้น แดร์ริลสัมผัสได้ว่าชีพพจรของอีวอนนั้นแผ่วลง เขารู้สึกไม่แย่และกล่าวเบา ๆ “อีวอน ไปนอนบนเตียงและพักผ่อนสักหน่อยเถอะนะ”