บทที่ 552

”แดร์ริล หลังจากเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา นายยังอยากจะให้ฉันช่วยนายงั้นเหรอ? นายบ้าไปแล้วหรือไง?” อีเว็ตต์กล่าวถามเย็นชา

แดร์ริลวิตกกังวลมากจนเหงื่อแตกไหลท่วมขณะที่เขากล่าว “อีเว็ตต์ ฉันรู้ว่าเธอยังโมโหฉันอยู่ ฉันไม่ควรใช้วิชาค่ายกลแบบนั้นกับเธอ ฉันขอโทษ แต่ฉันหมดหวังและต้องการความช่วยเหลือจากเธอจริง ๆ ตราบใดที่เธอช่วยฉัน ฉันจะยอมทำทุกอย่าง!” เสียงของเขาแหบแห้งขณะเขาเกือบจะตะโกน หยาดเหงื่อไหลออกจากหัวของเขา

อีเว็ตต์รู้สึกลิงโลดใจ “บอกมา มีอะไรให้ฉันช่วย?”

“เพื่อนของฉัน ถูกดูดซับจิตวิญญาณไป เธอพอจะมีทางรักษาไหม?” แดร์ริลกล่าวถามอย่างมีความหวัง

'อะไร? จิตวิญญาณของเธอถูกดูดซับ?' อีเว็ตต์ครุ่นคิด

อีเว็ตต์ยักคิ้ว “เป็นเพราะวิถีแห่งด้านมืดใช่ไหม?”

มีวิชาบ่มเพาะเพียงวิชาเดียวเท่านั้นที่ดูดซับจิตวิญญาณของมนุษย์ คัมภีร์เล่มนี้ถูกเก็บตายไว้ในห้องสมุดของพระราชวัง เนื่องจากวิถีที่ร้ายกาจของมันพ่อของเธอจึงห้ามไม่ให้ใครก็ตามฝึกฝนวิถีแห่งด้านมืด

"ใช่! เธอจะช่วยชีวิตเพื่อนของฉันไหม?” แดร์ริลถามอย่างร้อนรน

อีเว็ตต์สัมผัสได้ถึงความร้อนใจของเขา เธอฉีกยิ้มและกล่าว “ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้น ฉันช่วยเธอไม่ได้”

หัวใจของแดร์ริลร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเขาหมดหนทาง ความสิ้นหวังแผ่ซ่านกระจายไปทั่วร่างกายของเขา

“แต่ฉันรู้วิธีการฝังเข็มที่เรียกว่า ชีพจรบริสุทธิ์ มันสามารถช่วยยืดอายุของเธอได้” อีเว็ตต์กล่าวเสริม