บทที่ 598

"ลูกสาวคุณมันไร้ค่าสิ้นดี" ซาแมนธาถ่มถุยอย่างเย็นชา

"ซาแมนธา เธอหยุดก่อนสักทีได้ไหม?" คิงส์ตันกัดฟันกรอด ตลอดชีวิตของเขาคิงส์ตันคือคนที่น่าเคารพนับถือคนหนึ่ง เขาไม่เคยถูกสบถด่ารุนแรงเท่านี้มาก่อน

ในเวลานั้น ประตูคฤหาสน์ตระกูลยังก็เปิดออกและร่างของชายที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดก็เร่งรีบวิ่งเข้ามา เขาคือแดร์ริล

"อีวอน อีวอน เธออยู่ที่ไหน!" นัยน์ตาของแดร์ริลเป็นสีแดงก่ำ!

แม้ว่าพญาอินทรีหิมะจะบินได้รวดเร็วมากตลอดระยะการเดินทาง แต่มันก็เป็นเวลาถึงสี่ชั่วโมงแล้วที่เข็มเงินในแขนของอีวอนถูกดึงออก

หัวใจของลิลี่บีบรัดเมื่อเธอเห็นแดร์ริลรีบวิ่งเข้ามา

แดร์ริลหายตัวไปในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาไม่ได้แม้แต่จะบอกกับลิลี่ว่าเขาได้ไปไหนมา ถึงแม้ว่าในที่สุดเธอจะเจอเขา แต่สิ่งเดียวที่เขาคิดถึงก็คืออีวอน

ซาแมนธาขุ่จนเคืองมากกว่าเดิม “ลูกรัก แกเห็นมันตอนนี้ไหม? มันไม่ได้สนใจแกเลย ฉันไม่รู้ว่ามันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา แต่สิ่งแรกที่มันทำคือมองหานังแพศยา!”

แดร์ริลโกรธเคือง เขารู้ในทันว่าไม่มีใครจะบอกเขาว่าอีวอนอยู่ที่ไหน เขาจึงรีบวิ่งไปที่ห้องของอีวอนเพราะเธอต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน!

เป็นไปตามคาด เมื่อเขาเปิดประตูห้อง เขาก็เห็นอีวอนนอนแน่นิ่งพร้อมกับม่านตาปิดสนิท

“อีวอน!”

แดร์ริลร้องไห้ฟูมฟาย ในหัวของเขาปั่นป่วนเขาสัมผัสได้ในทันทีว่าอีวอนไม่มีลมหายใจแล้วและชีพจรของเธอก็เบาบาง ทั้งหมดนี่มันคือสัญญาณของคนใกล้ตาย

“อีวอน อย่าหลอกฉัน ได้โปรดอย่าทำให้ฉันต้องกลัว!” แดร์ริลโวยวาย เขากอดอีวอนแน่นประชิดอกของเขา เขานั้นรู้สึกสูญสลาย

“ทำไม? ทำไมเธอไม่รอฉัน?”