บทที่ 600

ซาแมนธากัดริมฝีปากและกรอกตามองไปที่แดร์ริล “แกจะหลอกใคร? เธอจะตายแค่เพราะโดนดึงเข็มสามเข็มออกไปจริง ๆรึไง?”

“แม่ ได้โปรดหยุดสักที แดร์ริลเศร้าจริง ๆ มันคือความผิดของเรา ไม่ต้องพูดแล้ว" ลิลี่กระทืบเท้าของเธอ

“ไอ้ลูกสาวไร้ประโยชน์!” ซาแมนธาดุ “ศักดิ์ศรีของแกหายไปไหน?”

ซาแมนธารู้ตัวดีว่าเธอผิดไปแล้ว แต่เธอก็ยังห้ามตัวเองไม่ได้

“ลิลี่ เกิดอะไรขึ้นกับแก? มันให้อะไรแก? ต่อให้เมื่อก่อนมันจะรวย แต่ตอนนี้มันเป็นคนจนแล้ว ทำไมแกจะต้องทนอยู่กับมัน?”

“ถ้าอย่างนี้ก็ดี ฉันจะปล่อยแกไปตามกรรม ฉันไม่ใช่แม่ของแกอีกต่อไป ฉันจะย้ายออกในวันพรุ่งนี้ ฉันจะกลับบ้านไปเก็บของ เราตัดแม่ตัดลูกกัน”

ซาแมนธาเดินกระแทกเท้าออกจากห้องอย่างเดือดดาล

ลิลี่รีบวิ่งตามซาแมนธาไปด้วยความวิตกกังวลเป็นอย่างมาก “แม่ ฟังก่อน”

เสียงของพวกเธอก็ค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ

แดร์ริลไม่ได้ฉุดรั้งทั้งสองคนจากการจากไป เขานั่งข้างเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เขารู้สึกผิดหวังเมื่อมองไปที่อีวอนซึ่งดวงตาของเธอยังคงปิดสนิทอยู่

“อีวอน ได้โปรดอย่าเพิ่งจากไป แสดงสัญญาณอะไรก็ได้ให้ฉันดู ถ้าหากเธอได้ยินฉัน ขยับนิ้วของเธอหรือจะกะพริบตา อะไรก็ได้… ได้โปรด ฉันขอร้อง…” แดร์ริลเรียกเธอเบา ๆ เขากุมมืออีวอนไว้แน่นและสวดมนต์อ้อนวอนขอปาฏิหาริย์

อีกด้านหนึ่ง ซาแมนธาเดินออกไปอย่างรวดเร็วนอกคฤหาสน์ตระกูลยัง พร้อมกับรองเท้าส้นสูงของเธอที่กระแทกอยู่บนพื้นถนน ใบหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความโกรธกริ้วและความผิดหวัง