บทที่ 61

"นี่มันยาแบบไหน?" เมแกนถามด้วยความสงสัย

แดร์ริลอยากจะตอบว่ามันคือเม็ดยาเทวะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลั่นมันออกมา และเขาก็ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม เขาจึงกล่าว "ผมก็ไม่รู้ เพื่อนผมให้มา"

เมแกนหมดคำพูด

'นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร แต่จะเอามาให้ฉันกินเนี่ยนะ?'

แม้ว่าจะมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่เมแกนก็หยิบมันเข้าปาก

แดร์ริลดูเธออย่างใกล้ชิด มีร่องรอยของความคาดหวังในดวงตาของเขา

นาทีผ่านไป แดร์ริลถาม "คุณรู้สึกยังไงบ้าง?"

เมแกนส่ายหัว "ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"

'เวรเอ๊ย'

แดร์ริลสบถ

เม็ดยาเทวะที่สามารถทำให้ผู้บ่มเพาะสามารถทะลวงผ่านระดับได้? โกหกทั้งเพน่ะสิ

เมื่อเธอเห็นความอับอายที่แสดงบนใบหน้าของแดร์ริล เธอจึงพยายามที่จะปลอบเข้า "โชคยังดี ที่ร่างกายของฉันแข็งแรงและสุขภาพดี ถ้าคนอื่นกินมันเข้าไป ฉันกลัวว่าพวกเขาจะป่วยเอา ครั้งหน้าอย่าให้ของไม่มีประโยชน์กับคนอื่นอีกล่ะ"

หลังจากเธอกล่าว เมแกนก็รับสายจากสถานีตำรวจ เธอต้องไปทำงานแล้ว

แดร์ริลไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้อีก เขากล่าวลากับเมแกนแล้วจากไป

ทันทีที่เขาขับรถออกจากชุมชน ลิลี่ก็โทรหาเขา

"นายอยู่ไหน?" เสียงของลิลี่ดูตื่นตระหนกและกังวล "มีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน"

แดร์ริลเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ เขาจึงถาม "เกิดอะไรขึ้น?"

"เพื่อนของพ่อฉันจากโพ้นทะเล โทนี่ จู่ ๆ เขาก็หายไป พ่อฉันใช้เงินของทั้งตระกูลและทุกสิ่งที่เขามี… รู้อะไรไหม ลืมมันไปเถอะ บาย" ลิลี่วางสาย เธอหงุดหงิดเกินกว่าจะพูดจบ

ลิลี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอโทรหาแดร์ริล

แม้ว่าเขาจะได้งานและมีการพัฒนาตัวเองแล้ว แต่เขาจะมาช่วยในปัญหาใหญ่แบบนี้ได้ยังไง?

ลิลี่ส่ายหัว เธอรีบเร่งรุดไปที่คฤหาสน์ตระกูลลินดัน

ลิลี่วางสายใส่เขา แต่แดร์ริลไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เขาส่ายหัวแล้วยิ้ม