บทที่ 611

แม่ชีแห่งโชคชะตาถอนหายใจขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้

ถึงแม้ว่าเธอจะสวมใส่ชุดเดรสยาวสีม่วง ทรวดทรวงของเธอก็ยังอวดโฉมส่วนโค้งเว้าได้อย่างไร้ที่ติด

"ฉันไม่รู้ว่าใครคือคนทำลายสำนักคุนหลุน" แม่ชีแห่งโชคชะตากล่าวอย่างสุขุม เธอจิบน้ำชาและกล่าวต่อ "ไม่ว่าใครจะเป็นคนทำ มันก็คงจะไม่ใช่ฝีมือของไอ้สารเลวแดร์ริล"

...

ที่คฤหาสน์ตระกูลยังในเมื่องตงไห่

แดร์ริลนั่งเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้ขณะเขากำลังดื่มด่ำกับน้ำชา อีวอนนั่งเงียบ ๆ อยู่เคียงข้างเขา เธอนั้นกำลังยิ้มกรุ้มกริ่ม

แดร์ริลอาศัยอยู่ที่ห้องรับแขกของตระกูลยังในช่วงสองวันที่ผ่านมา

คิงส์ตันไม่มีทางเลือกอื่น เขาอยากจะไล่แดร์ริลออกไปอย่างไรก็ตามอีวอนตัดสินใจว่าเธอจะยอมแต่งงานกับแดร์ริลคนเดียวเท่านั้น เขาจึงถูกมัดมือชกและต้องยอมรับในการตัดสินใจของเธอ

หลังจากที่ได้พักฟื้นมาสองวัน ในที่สุดอีวอนก็หายดี ใบหน้าของเธอกลับมาอวบอิ่มอมชมพูและหน้าตาของเธอก็สวยสดใสเหมือนก่อน

พญาอินทรีหิมะพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ กับพุ่มดอกไม้ ขณะที่มันกำลังเพลิดเพลินกับแสงแดด

อีวอนหัวเราะ "พญาอินทรีหิมะฉลาดมาก! มันกำลังอาบแดด ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้!"

แดร์ริลฉีกยิ้ม รางวัลอันยิ่งใหญ่ที่เขาได้รับอย่างไม่ได้คาดคิดหลังจากทำลายสำนักคุนหลุนนั้นก็คือพญาอินทรีหิมะ

พญาอินทรีหิมะสามารถสื่อสารกับมนุษย์ได้ มันมีความสุขกับเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับแดร์ริลและอีวอน มันจะบินวนไปรอบ ๆ ในตอนที่ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน

ไม่ว่ามันจะบินไปไกลแค่ไหน มันก็จะบินวกกลับมาตามเสียงผิวปากของแดร์ริล

"นายได้ยินไหม อีวอนบอกว่านายน่ารักมาก" แดร์ริลกล่าวกับพญาอินทรีหิมะ

พญาอินทรีตื่นเต้นและเขยิบเข้าไปใกล้อีวอน มันสะกิดเธอเบา ๆ

"เก่งมากพญาอินทรี" อีวอนกอดและลูบหัวของมัน จากนั้นเธอก็กล่าวกับแดร์ริล "เร็วเข้า ถ่ายรูปให้ฉันหน่อย"

"ได้ ได้" แดร์ริลหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น