บทที่ 613

อีเว็ตต์ก็ล่วงรู้เกี่ยวกับสุสานโบราณแห่งนี้โดยบังเอิญเช่นเดียวกัน

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน องค์รักษ์ของเธอสังเกตุเห็นกลุ่มคนมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขาอย่างมีพิรุธ

อีเว็ตต์พาองค์รักษ์หนูและองครักษ์วัวมากับเธอ เพื่อสำรวจว่าเกิดอะไรขึ้นโดยไม่ลังเลใจ

เมื่อพวกเขามาถึง พวกเขาก็เห็นแดร์ริลมากับพญาอินทรีหิมะ

อีเว็ตต์มองไปที่พญาอินทรีหิมะและฉีกยิ้ม "ข่าวเกี่ยวกับการล่มสลายของสำนักคุนหลุน มันเป็นฝีมือของสำนักประตูสุราลัยใช่ไหม?"

อีเว็ตต์รู้สึกประหลาดใจเมื่อเธอนึกถึงเรื่องนั้น เธอไม่ปักใจเชื่อในตอนที่แดร์ริลบอกไว้ว่าเขาจะทำลายสำนักคุนหลุน เธอถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเธอเห็นแดร์ริลกับพญาอินทรีหิมะ

พญาอินทรีหิมะสามารถถูกพบเจอได้แค่ในโลกใหม่และพ่อของเธอก็มอบมันให้กับลีรอยเพื่อเป็นของกำนัล เธออยู่ในเหตุการณ์เมื่อตอนที่ทำการมอบให้

"ใช่ ฝีมือของฉันเอง" แดร์ริลยักไหล่ "รู้สึกแย่ที่ฉันทำลายคนทรยศที่เข้าร่วมกับโลกใหม่ไหมล่ะ?"

"แก..." อีเว็ตต์กระทื้บเท้า ในเวลาเดียวกันเธอก็สังเกตุเห็นว่ากลุ่มคนพวกนั้นได้เดินเข้าไปในถ้ำแล้ว

"พวกเขากำลังเข้าไปแล้ว ตามพวกเขาไปกัน" อีเว็ตต์กล่าวกับองค์รักษ์สองคนของเธอ

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่สามารถจะยับยั้งความสอดรู้สอดเห็นของเขาได้ เขาตามเข้าไปและทิ้งพญาอินทรีหิมะไว้ด้านนอกของถ้ำ

เมื่อพวกเขามาถึงที่ปากทางเข้าของถ้ำ พวกเขาก็เห็นอุโมงค์ลึกอันมืดมิด

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงพลังงานอันเข้มข้นที่อยู่รอบ ๆ ตัวพวกเขา มันจะต้องเป็นสิ่งที่มีมวลพลังมหาศาล เขาก้าวเท้าเดินไปขณะครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน

อีเว็ตต์ก็สัมผัสได้เช่นเดียวกัน เธอดูเนื้อเต้นขณะที่เธอกำลังเดินตามหลังแดร์ริล