บทที่ 617

แดร์ริลและอีเว็ตต์วิ่งไล่ตามกันจนกระทั่งมาถึงจุดสิ้นสุดของกับดักค่ายกลและก้าวเข้าไปในส่วนอุโมงค์ลึก

มีห้องลับอยู่ที่ปลายอุโมงค์ กว้างเพียงไม่กี่ตารางเมตร

เมื่อพวกเขาวิ่งกันมาถึงห้องลับ แดร์ริลก็หยุดยืนและฉีกยิ้มให้กับอีเว็ตต์ “พอก่อน ลูกสาวที่รัก ฉันเหนื่อยแล้วให้วิ่งต่อคงจะไม่ไหว”

เขามองไปรอบ ๆ ห้องลับในขณะที่เขากล่าวเช่นนั้น

นี่คือจุดสิ้นสุดของสุสานโบราณ? มันดูค่อนข้างเล็ก

พวกเขาบอกว่ามันจะมีขุมทรัพย์ซ่อนอยู่ แล้วมันซ่อนไว้อยู่ตรงไหน?

อีเว็ตต์หืดหอบหายใจขณะกล่าว “แดร์ริล นายจะต้องไม่พูดถึงเหตุการณ์นั้นอีกเด็ดขาด!”

จากนั้นเธอก็ยกเท้าขึ้นเพื่อจะเตะแดริล แต่เธอพลาดและมันก็ไปกระแทกกับกำแพง

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนและทรุดตัวลง

“อ๊าก!” แดร์ริลและอีเวตต์เริ่มร่วงลงไป

อีเว็ตต์บังเอิญเตะปุ่มเปิดใช้งานบนผนัง

ทั้งสองคนเริ่มร่วงลงไป อีเว็ตต์กรีดร้องขณะเธอคว้าตัวแดร์ริล

หลุมมีความลึกประมาณสิบเมตร แดร์ริลร่วงลงถึงพื้นก่อน และอีเว็ตต์ก็ตกลงไปทับตัวเขา

แดร์ริลวิงเวียนศรีษะจากการร่วงลงมา

โชคดีที่แดร์ริลอยู่ในระดับปราชญ์ยุทธ ไม่อย่างนั้น เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดจากการตกลงไป

“แดร์ริล ทั้งหมดนี่มันเป็นความผิดของนาย ไม่งั้นเราคงไม่ร่วงหล่นมาในนี้” อีเวตต์รู้สึกหงุดหงิด “ถ้านายพูดถึงภาพหลอนของฉันอีก ฉันจะไม่ยกโทษให้นาย”