บทที่ 619

อีเว็ตต์กระวนกระวายเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของแดร์ริล “แดร์ริล อดทนไว้”

แดร์ริลยิ้มเจื่อน ๆ ”ฉันกลัวว่าฉันจะทนไม่ไหว พิษของมันเข้าไปในกระแสเลือดของฉันแล้ว”

“โอ้ จริงด้วย ฉันคิดออกแล้ว! ฉันรู้วิธีช่วยนาย!” อีเว็ตต์ลุกขึ้นยืนในทันทีและรีบวิ่งไปที่ศพของราชาแมงป่องนัยน์ตาทับทิม เธอคว้าดาบกลืนโลหิตมาและควักดวงตาของมันออก

เธอต้องการจะทำอะไร?

แดร์ริลไม่มั่นใจเกี่ยวกับวิธีการของอีเว็ตต์

อีเว็ตต์วิ่งกลับมาพร้อมกับดวงตาของแมงป่องและใบหน้าของเธอก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น “อ้าปากของนายเร็ว มันน่าจะถอนพิษให้นายได้”

อีเว็ตต์เริ่มอธิบาย "ฉันเคยอ่านเจอในคัมภีร์โบราณที่โลกใหม่ มันบันทึกไว้ว่าดวงตาของราชาแมงป่องนัยน์ตาทับทิม ก็คือวิญญาณของมันด้วย”

อีเวตต์กล่าวต่อ “นายแค่ต้องกินวิญญาณของมันและมันจะรักษายาพิษในร่างกายของนายและอีกอย่าง ต่อไปนี้นายจะไม่ติดพิษอะไรได้อีกเลย แต่ไม่มีใครเคยลองวิธีนี้มาเป็นพันปีแล้ว เพราะราชาแมงป่องนัยน์ตาทับทิมไม่ได้จะพบเห็นกันง่าย ๆ”

ขณะที่เธอกล่าว เธอป้อนดวงตาเข้าไปในปากของแดร์ริล

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงความร้อนในร่างกายของเขาในทันที

“หลังจากนี้ฉันจะหายดีจริงเหรอ? ฉันจะไม่แย่ไปกว่าเดิมใช่ไหม?” แดร์ริลกล่าวถาม

“นายพูดมากเกินไปแล้ว” อีเว็ตต์กล่าวตอบ

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที ใบหน้าของแดร์ริลก็ดูดีขึ้นมาก อาการชาตามร่างกายของเขาก็หายไปเช่นกัน

มันช่างน่าเหลือเชื่อที่ดวงตาของราชาแมงป่องนัย์ตาทับทิมสามารถทำได้ แดร์ริลลุกขึ้นยืนและรู้ตัวว่าพิษในร่างกายของเขาได้หายเป็นปลิดทิ้ง

“ฉันช่วยชีวิตนายไว้ นายต้องขอบคุณฉันสำหรับเรื่องนี้” อีเว็ตต์ฉีกยิ้ม

แดร์ริลไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อเปิดไฟฉาย เขากังวลว่าจะมีสัตว์ประหลาดตัวอื่นปรากฏกายต่อหน้าพวกเขาอีก

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนแทบใจหายเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขา

ห่างออกไปประมาณหลายเมตร มีโลงศพผลึกแก้วขนาดมโฬาร มันเฉิดฉายแวววาวและเปล่งประกาย

ร่างของชายคนหนึ่งนอนอยู่ในโลงศพ

ชายคนนั้นมีผมสีขาวโพลนราวกับหิมะและสวมเสื้อเกราะสีเงินซึ่งมีลายมังกรสลักอยู่ ชายคนนั้นนอนแน่นิ่งไม่สั่นไหวอยู่ในนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าเขาสิ้นอายุขัยมานานแค่ไหนแล้ว เขายังคงดูมีบารมีน่ายกย่อง