บทที่ 622

ตัวตึกเป็นอาคารเก่าแก่ซึ่งไม่มีลิฟต์ เมื่อพวกเขาเดินขึ้นไปถึงที่ชั้นสองเจก็หยุดและหันมากล่าวกับนายหญิงแห่งนิกาย “คนสวย แดร์ริลอาศัยอยู่ที่นี่แหล่ะ เข้าไปเคาะประตูเลย”

โมนิก้าเดินเข้าไปหาประตู

ทันในนั้นเจก็ฉีกยิ้มและฉวยโอกาสคว้ากระเป๋าถือโมนิก้าในตอนที่เธอไม่ได้สนใจ จากนั้นเขาก็รีบหันหลังและเริ่มวิ่งหนี

“แก…” โมนิก้าตะโกน เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะฉกชิงกระเป๋าถือของเธอ เขาไม่ใช่เพื่อนของแดร์ริลงั้นหรือ? มันช่างน่าเสื่อมเสียยิ่งนัก!

โมนิก้าอาศัยอยู่ที่เกาะสราญรมย์ในฐานะนายหญิงแห่งนิกายมานานสักพักหนึ่งแล้ว เธอไม่เคยถูกหลอกต้มตุ๋นมาก่อน

เมื่อเธอดึงสติกลับมาได้ เจนั้นก็หายตัวไปเรียบร้อยแล้ว

โมนิก้ากัดริมฝีปากของเธอ เธอโมโหมาก แต่เธอไม่ได้วิ่งไล่ตามเขาถึงแม้ว่ากระเป๋าถือจะมีมูลค่า เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินในเมื่อเธอกำลังจะได้พบกับแดร์ริล

จากนั้นเธอก็เคาะประตูสองครั้ง

นายหญิงแห่งนิกายตื่นเต้นมากขณะที่เธอรอให้แดร์ริลมาเปิดประตู

ไม่นานประตูก็เปิดออก หญิงวัยกลางคนยืนยื่นหน้าออกมามองดูเธอ “เธอมาหาใคร?”

“ฉัน…” โมนิก้าตกประหม่า “ฉันกำลังมาหาแดร์ริล ดาร์บี้”

‘ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? เธอคือคนทำความสะอาดรึเปล่า?’ โมนิก้าคิด

หญิงวัยกลางคนตอบอย่างไม่ใยดี “แดร์ริลไหน ที่นี่ไม่มีคนชื่อแดร์ริล เธอมาผิดที่แล้ว”

จากนั้นเธอก็ปิดประตูกระแทกเสียงดัง

อะไร?

มาผิดที่?

โมนิก้ายืนตัวนิ่งค้างเติ่ง เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป เธอกระวนกระวายและโกรธเคือง

เมื่อเธอรวบรวมสติกลับมาได้ในที่สุด เธอก็ตระหนักว่าชายผู้นั้นเป็นเพียงแค่หัวขโมย

โมนิก้ารู้สึกหมดหนทางเมื่อเธอเดินออกมาจากละแวกบ้านเรือนนั้น ไม่ใช่แค่เพียงเธอจะไม่ได้พบกับแดร์ริล แต่กระเป๋าถือของเธอก็ถูกขโมยไปอีกด้วย เธอไม่มีเงินติดตัวเลย