บทที่ 633

เมื่อพวกเขาเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของซาร่า โซรันและซูซานต่างก็สบสายตากันและถอนหายใจ

โซรันทำทุกวิถีทางที่ทำได้เพื่อจะเชิญชวนสมาชิกจากสำนักประตูสุราลัย แต่เขาก็ไม่สามารถจะพาตัวพวกเขามาร่วมฉลองในงานวันเกิดได้

สำนักประตูสุราลัยทำตัวลึกลับมาโดยตลอด ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา

“ซาร่า!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องเรียกออกมา ใครบางคนเดินไปหาครอบครัวคาร์เตอร์อย่างเริงร่า

เขาคือแดร์ริล!

แดร์ริลสวมชุดตามธรรมเนียมดั้งเดิมอย่างเป็นทางการ

เขาดูเท่และหล่อเหลาเอาการหลังจากที่เขาได้แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ

“พี่แดร์ริล!”

ซาร่ารีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น “พี่แดร์ริล วันนี้พี่ดูเท่มาก”

แดร์ริลหัวเราะร่า “แน่นอน ก็วันนี้เป็นงานวันเกิดของน้องสาวสุดที่รักของฉันทั้งที ฉันก็ต้องแต่งตัวเท่ ๆ สักหน่อยสิ”

ก่อนที่ซาร่าจะทันได้กล่าวตอบ เรเชลก็กล่าวอย่างประชดประชัน “ไม่เลวสำหรับสัตว์สี่ขา”

แดร์ริลก็เสียอารมณ์ในทันที เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะวีไอพี

แดร์ริลคือลูกทูนหัวของโซรัน แน่นอนที่เขาจะต้องมีสิทธิได้นั่งในโต๊ะนั้น

เมื่อเขานั่งลง แดร์ริลก็สัมผัสได้ทันทีราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาอยู่

คนที่จ้องมองแดร์ริลคือแม่ชีแห่งโชคชะตา เธอจ้องเขม็งไปที่แดร์ริลอย่างเย็นชา เป็นสายตาเดียวกันกับบรรดาเจ้าสำนักทั้งหลายที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เจ้าสำนักจากหกสำนักหลักกำลังจ้องเขม็งไปที่แดร์ริลอย่างเลือดเย็น

แดร์ริลไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย