บทที่ 647

แดร์ริลไม่เคยถ่ายรูปโมนิก้าเอาไว้เลย

วิธีเดียวที่จะตามหาโมนิก้าได้ก็คือ การจ้างจิตรกรมาวาดภาพเหมือนของเธอ

ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!

เจดหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและโทรออกทันที

เธอเป็นผู้จัดการทั่วไปของวินดันกรุ๊ปและเธอก็มีชื่อเสียงมากในเมืองตงไห่ ภายในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมงจิตรกรก็มาถึงที่สำนักงานแล้ว

จิตรกรเริ่มวาดภาพตามคำอธิบายของแดร์ริลและปรับแต่งภาพให้เสร็จสมบูรณ์

ภาพวาดนั้นดูเหมือนโมนิก้ามาก

หลังจากที่เขาได้รับภาพวาดแล้ว แดร์ริลก็ออกจากอสังหาริมทรัพย์เกรทเวสไปทันที

เขาถ่ายรูปภาพวาดแล้วส่งไปยังสี่แฝดดิกสัน เพื่อที่พวกเขาจะได้นำเหล่าทัพจากสำนักประตูสุราลัยให้ออกตามหานายหญิงแห่งนิกาย แดร์ริลสั่งไม่ให้พวกเขาเปิดเผยตัวตน พวกเขาจะต้องดำเนินการไปอย่างเงียบ ๆ เพราะโมนิก้าคือนายหญิงแห่งนิกาย

พวกเขาไม่ต้องการให้นิกายจ้าวสวรรค์รับรู้

เมื่อเขามอบหมายคำสั่งแล้ว เขาก็นำภาพวาดและมุ่งหน้าไปยังถนนที่พลุกพล่านที่สุดของเมืองตงไห่

เขาต้องการแสดงภาพวาดให้ทุกคนที่เดินผ่านไปมา เผื่อว่าพวกเขาอาจจะเคยพบเธอ

แม้ว่าจะฟังดูโง่เขลา แต่มันก็เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

นายหญิงแห่งนิกายเป็นผู้หญิงที่งดงาม ใครก็ตามที่ได้พบเธอจะต้องจำเธอได้อย่างแน่นอน

ในช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงและอากาศก็เริ่มเย็น แดร์ริลยืนอยู่บนถนนและแสดงภาพวาดให้ผู้คนที่ผ่านไปมาดู

ผ่านไปสองสามชั่วโมงแล้ว แดร์ริลยังคงแสดงภาพวาดให้ผู้คนนับไม่ถ้วนดู ขาของเขาเริ่มชา เขายังไม่เจอใครที่เคยพบหรือจำเธอได้

พระอาทิตย์ตกดิน แดร์ริลยืนอยู่บนถนนด้วยความสิ้นหวัง เขามีของกินอยู่ในมือแต่เขาอารมณ์เสียและรู้สึกเสียใจ

เขาไม่ได้กินหรือดื่มอะไรเลยทั้งวัน เขาไม่มีอารมณ์จะกินอะไรเลยจริง ๆ