บทที่ 649

ดาลตันพยักหน้า เขาไม่ละสายตาจากโมนิก้าเลย

ดาลตันยิ้มและถามว่า “ผู้จัดการเจเน็ต ผมได้ยินมาว่าสาวสวยคนนี้จะเสิร์ฟแต่ผลไม้และร้องเพลง จะเป็นอะไรไหมถ้าผมอยากจะให้เธอมาดื่มกับผม?”

เจเน็ตชะงัก แต่เธอก็ยิ้มและตอบว่า “แน่นอนท่านประธานดาลตัน คุณเป็นแขกคนพิเศษของเราและเป็นเกียรติของโมนิก้ามากที่จะได้ดื่มกับคุณ”

ในขณะที่พูดเธอก็มองไปที่โมนิก้าและบอกให้เธอเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับดาลตัน

โมนิก้ากัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า “ผู้จัดการเจเน็ต เราตกลงกันแล้วว่าฉันจะไม่ดื่มกับแขก”

ในวันแรกของการทำงาน โมนิก้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แขกมักจะมองเธอราวกับว่าเธอกำลังเดินเปลือยเปล่า การจ้องมองของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกหนักใจ

โมนิก้าอยากจะออกจากที่นี่ แต่เธอจะไปไหนได้?

เมืองตงไห่ใหญ่มากและเธอก็ไม่มีเงินติดตัวเลย แล้วเธอจะพบกับแดร์ริลได้ที่ไหน?

พี่สะใภ้ของแดร์ริลได้แนะนำสถานที่แห่งนี้แก่เธอ ดังนั้น มันคงจะไม่เลวร้ายเกินไป ในวันแรกของการทำงาน โมนิก้าได้บอกเจเน็ตแล้วว่าเธอจะไม่ดื่มเหล้ากับแขกและเจเน็ตเองก็ได้ตกลงในเรื่องนี้แล้ว เธอกำลังกลับคำพูดอย่างนั้นเหรอ?

โมนิก้าอยู่บนแท่นเสมอ แล้วเธอจะดื่มกับแขกได้ยังไง?

เจเน็ตหัวเราะและพูดว่า “มัวรออะไรอยู่ ดื่มกับท่านประธานดาลตันสิ เธอทำงานที่นี่หลายวันแล้ว แขกกี่คนแล้วที่ไม่พอใจเพราะเธอปฏิเสธที่จะดื่มกับพวกเขา ฉันให้อภัยเธอกับเหตุการณ์เหล่านั้นได้ แต่วันนี้เธอจะต้องดื่มกับท่านประธานดาลตัน เข้าใจไหม?”

ดาลตันเป็นเหมืองทองคำของเจเน็ต ถ้าเธอสามารถรักษาแขกคนนี้เอาไว้ได้ เธอจะต้องได้รับโชคก้อนใหญ่อย่างแน่นอน โมนิก้าจะต้องดื่มกับเขา