บทที่ 66

เขาต้องโชคดีแน่ ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านอื่นซึ่งถูกเตะออกจากตระกูล ก็แค่โชคดีหลังจากซื้อหุ้นแล้วได้กำไร เขามาอวดอยู่ที่นี่เพราะคิดว่าเขาชนะเหรอ?

แขกเกือบทั้งหมดทนไม่ไหวจนต้องหัวเราะใส่เขา เขาได้ยินมานานแล้วว่านายน้อยรองของตระกูลดาร์บี้ถูกเตะออกจากตระกูลแล้วกลายเป็นลูกเขยบ้านอื่น ยังไงก็ตาม พวกเขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะกลับมาที่นี่อย่างไร้ยางอายแบบนี้

ในตอนนั้น พี่ชายของแดร์ริล ฟลอเรียน ก็เดินมาหาเขาแล้วพยักหน้าให้ "น้องรอง ดีใจที่น้องกลับมา อย่าไปสนใจเธอเลย"

คำพูดของฟลอเรียนดูเหมือนจะต้อนรับ แต่ใบหน้าของเขามีแววเฉยเมย

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นพี่น้องกัน แต่พวกเขาก็ไม่เหมือนกันเลยตั้งแต่เด็ก และพวกเขาก็พูดคุยกันยากขึ้นตั้งแต่ที่ฟลอเรียนแต่งงานกับยูมิ ระยะห่างระหว่างพี่น้องยิ่งห่างกันมากขึ้นภายใต้อิทธิพลของยูมิ

แดร์ริลไม่ได้พูดอะไร เขาพยักหน้า

จากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงกระวนกระวายของใครบางคน

"เร็วเข้า ใครก็ได้ มาเร็ว! ท่านประธานกายเป็นลม!"

"มันเกิดขึ้นได้ยังไง?"

แขกกระจาดกระจายออกไปด้วยความตระหนก พวกเขาสับสนและวุ่นวาย

หญิงสาวที่แต่งชุดดูดีนอนอยู่บนพื้น เธอดูน่าจะมีอายุประมาณสามสิบ เธอมีร่างกายที่เซ็กซี่ ดวงตาของเธอปิดสนิทและเธอนอนนิ่งไม่ขยับ

"ประธานกาย?"

เดรกตระหนกเมื่อได้เห็นเหตุการณ์

ผู้หญิงคนนี้คือแอ๊บบี้ กาย ผู้จัดการทั่วไปของหน่วยรักษาความปลอดภัยหมาป่าทมิฬ และเธอก็เป็นคนสำคัญของเมืองตงไห่! หน่วยรักษาความปลอดภัยหมาป่าทมิฬนั้นมีสัญญาการรักษาความปลอดภัยให้วงสังคมระดับสูงทั้งหมดในเมืองตงไห่ เช่นการคุ้มกันธนาคาร พวกเขาเป็นกลุ่มที่ทรงพลัง

หน่วยรักษาความปลอดภัยเป็นเพียงแค่ชื่อ เหล่าคนที่ทำงานในกลุ่มนี้ล้วนเป็นนักเลง ที่เรียกว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยก็เพื่อให้ฟังดูเป็นทางการ

น้องชายของแอ๊บบี้ แบรนดอน นั้นเป็นเจ้าพ่อท้องถื่นในเมืองตงไห่!

เธอถูกเชิญมาให้ร่วมงานแต่งงานของแจ็คสัน

แต่ดูเหมือนเธอจะเป็นลมในงานแต่ง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ตระกูลดาร์บี้จะต้องถูกกล่าวโทษแน่!

ฟลอเรียนและยูมิรีบวิ่งไปดูเหตุการณ์เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงกรีดร้อง

ยูมิตะโกนอย่างกระวนกระวายเมื่อเธอเห็นสถานการณ์ "เร็วเข้าสิ ที่นี่มีหมอไหม?"

"ฉันเอง...ทุกคน โปรดออกไปจากเธอ ขอฉันตรวจเธอหน่อย"

ทันใดนั้น หญิงสาวร่างสูงก็เดินออกมาจากฝูงชน เธอดูอบอุ่นและอ่อนโยน สายตาของเหล่าบุรุษจดจ้องเธอ

ยูมิยินดีเมื่อเห็นหญิงสาวคนนี้ "ผู้อำนวยการซัลลิแวน เร็วค่ะ ได้โปรด"

เดรก, ฟลอเรียน, และทุกคนที่ยืนข้างเขาล้วนโล่งใจ