บทที่ 667

สโลนสัมผัสได้ทันทีว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น อยู่ในปรมาจารย์ยุทธขั้นสี่ ในขณะที่หญิงผู้นั้นอยู่ในปราชญ์ยุทธขั้นสอง

พวกเขาไม่ใช่แค่คนธรรมดาในจักรวาลโลก

แดร์ริลกลืนน้ำลายเพื่อต้องการให้จิตใจของเขาสงบลง แน่นอนว่าเขาไม่ได้ไร้เดียงสา เพราะถ้าหากเขาบอกกับเธอว่าเขาเป็นผู้บ่มเพาะ เขาคงจะไม่มีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันถัดไปอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้วทั้งสองโลกต่างก็เป็นศัตรูกัน เมื่อหนึ่งคนในจักรวาลโลกตายก็ถือว่าเป็นชัยชนะเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับโลกใหม่แล้ว

"ผม..." แดร์ริลเกาหัวและหาข้อแก้ตัวอย่างชาญฉลาด "ผมเป็นนักธุรกิจและเปิดบริษัทเล็ก ๆ อยู่ในเมืองตงไห่"

“นักธุรกิจเหรอ? แกโกหก” ริมฝีปากสีแดงของสโลนขยับเล็กน้อย ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านลมหายใจของเธอออกมาทันที!

แดร์ริลรู้สึกหายใจติดขัดเมื่อสายตาของเธอมองมายังเขา

“ผมไม่ได้โกหก...” แดร์ริลกล่าว “ผมซื้อโอสถวิญญาณด้วยเงินทั้งหมดที่ผมหามาได้ ดังนั้นผมจึงเป็นปรมาจารย์ยุทธขั้นสี่!”

เหงื่อไหลท่วมตัวแดร์ริลหลังจากที่เขาเอ่ยออกไป

ความแข็งแกร่งของแม่ทัพหญิงนั้นช่างยากที่จะหยั่งถึงจริง ๆ! เขาเดาว่าเธอสามารถจบชีวิตของเขาลงตรงนี้ได้เพียงแค่ปลายนิ้ว!

สโลนขมวดคิ้วแน่น จากนั้นเธอก็ชี้ไปยังเทพธิดาตัวน้อยในขณะที่เธอนั่งอยู่บนม้าสีแดงเลือดของเธอ

“แล้วหล่อนผู้นี้เป็นใคร?” สโลนถามด้วยน้ำสียงเย็นชา

“ฉัน...” เทพธิดาตัวน้อยกัดริมฝีปากของเธอ เธอไม่รู้จะตอบเช่นไร

แม้ว่าพระราชวังฟูเหยาจะไม่มีความเคลื่อนไหวอีกต่อไป แต่มันก็ยังคงเป็นนิกายของเหล่าผู้บ่มเพาะ

สำหรับโลกใหม่แล้ว นิกายผู้บ่มเพาะทั้งหมดในจักรวาลโลกควรจะถูกกำจัด!

ถ้าหากว่าเทพธิดาตัวน้อยยอมรับว่าเธอมาจากพระราชวังฟูเหยา เธอคงจะหนีไม่พ้นความตายอย่างแน่นอน ดังนั้น เธอจึงอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะตอบเช่นไร

แดร์ริลเองก็เป็นกังวล ถึงแม้ว่าเทพธิดาตัวน้อยจะพยายามฆ่าเขา แต่เขาคงจะทนเห็นเธอตายไม่ได้

เพราะถึงยังไง เธอเองก็เป็นหนึ่งในบรรดาผู้นำของจักรวาลโลก ดังนั้น พวกเขาควรจะทิ้งความคับข้องใจส่วนตัวเอาไว้ก่อน เขาจะต้องยืนหยัดเพื่อต่อสู้กับศัตรู! เพราะทุกครั้งที่ต้องสูงสูญเสียเหล่าผู้นำไป จักรวาลโลกจะได้รับความเสียเปรียบเพิ่มขึ้นทันที! เขาไม่สามารถปล่อยให้เทพธิดาตัวน้อยตกอยู่ในอันตรายได้