บทที่ 688

ช่างโง่เง่าเบาปัญญาอะไรเยี่ยงนี้ ระยำแท้!

“เฮ้ย แก! แกกำลังจะทำไร?”

เคนท์ตกประหม่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความเดือดดาลของเซปไฟร์ เขาถอยร่นไปอย่างตาเหลือกตาพอง

เซปไฟร์กำหมัดแน่นขนัดขณะจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของเคนท์ “นายบอกว่าใครอยู่ในห้องขัง?”

เคนท์สะดุ้งเฮือกกระวนกระวายและกล่าวตอบ “พวกเขาคือพ่อแม่ของแดร์ริล แดร์ริลคือคนทรยศ! พ่อแม่ของเขาก็ไม่ใช่คนดี ทั้งครอบครัว...”

เพียะ!

ก่อนที่เคนท์จะได้กล่าวจบประโยค เซปไฟร์ก็ตบหน้าเขาอย่างจังหนับ!

“อะไร!”

เซปไฟร์ตบหน้าเคนท์อย่างสุดแรง เคนท์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขณะตัวของเขาลอยกระเด็นไปด้านหลังกว่า 30 เมตรและกระแทกเข้ากับเสาที่อยู่เบื้องหลังของเขา เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากปากของเคนท์!

ตุ้บ!

ทันทีที่เขาร่วงลงพื้น เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกของเขาแตกหักละเอียด ความปวดร้าวแสนสาหัสถาโถมใส่เขา เขาจ้องเขม็งไปที่เซปไฟร์อย่างเกรี้ยวกราดและตะคอกใส่เสียงแข็ง “แก... แกกล้าดียังไงถึงตบหน้าฉัน...”

“ตบนายงั้นเหรอ? ฉันจะสั่งสอนนายเองในวันนี้!” นัยน์ตาของเซปไฟร์แดงเถือก มีเสียงเหล็กกระทบกันและทันใดนั้นกระบี่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเซปไฟร์ เขาพุ่งตัวบุกเข้าไปหาเคนท์ เขาตั้งใจที่จะฟันเคนท์!

“เซปไฟร์!” เมื่อเมแกนรู้ตัวว่าเคนท์กำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างมหันต์ สีหน้าของเมแกนก็เปลี่ยนไป พร้อมกับร้องเสียงหลงพยายามบุกเข้าโจมตีเซปไฟร์

เซปไฟร์เย้ยหยันและปะทะฝ่ามือของเมแกนด้วยฝ่ามือของตัวเอง!

ตู้ม!

ทันทีที่ฝ่ามือของทั้งคู่ปะทะกัน เมแกนก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลประดังออกมาและตัวเธอก็กระเด็นถอยร่นออกไปหลายก้าว

ใบหน้าอันสวยงามของเธอก็ซีดขาวลงในทันที เธอเป็นเพียงปรมาจารย์อาวุโสเท่านั้น เธอจะคู่ควรต่อกรกับเซปไฟร์ได้อย่างไร?

เคนท์อดกลั้นกับความเจ็บปวดและรีบวิ่งเข้าไปช่วยเมแกนลุกขึ้นยืน “เมก เธอเป็นอะไรไหม?”