บทที่ 718

แดร์ริลรู้อยู่เสมอว่าฟลอเรียนเป็นคนบ้าผู้หญิงและเจ้าชู้ตั้งแต่ยังเด็กและเห็นเขาหลอกลวงตระกูลดาร์บี้มาโดยตลอด

แดร์ริลวิตกกังวลแทบจะบ้าคลั่งเมื่อเขานึกถึงว่านายหญิงนิกายและอีวอนถูกลักพาตัวไป เขาโบกมือให้กับเซปไฟร์และคนอื่น ๆ ที่เหลือ "ได้โปรดปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันต้องการความสงบ"

"ครับ"

สี่พี่น้องตอบรับแดร์ริลก่อนจะออกจากห้องไปและทิ้งให้แดร์ริลอยู่คนเดียว

เขานั่งอยู่เบื้องหน้าของโต๊ะครุ่นคิดถึงอีวอนและนายหญิงนิกาย เขาไม่มีทางเลือกอื่นที่จะต้องไปโลกใหม่ด้วยตัวเองเป็นการส่วนตัว

ก๊อก! ก๊อก!

ในเวลานั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

แดร์ริลรีบลุกไปเปิดประตูเพราะคิดว่าเป็นเซปไฟร์และคนอื่น ๆ อย่างไรก็ตามเขาถึงกับตกตะลึงหลังจากเปิดประตู

มีหญิงสาวสวยราวกับนางฟ้ายืนอยู่หน้าประตู สวมใส่ชุดเดรสยาวสีชมพู

เธอคือเทพธิดาตัวน้อยแห่งพระราชวังฟูเหยา

"ภรรยาตัวน้อย เธอมาหาฉันทำไมที่นี่?"

แดร์ริลตกตะลึงไปชั่วขณะจนในที่สุดเขาก็ดึงสติกลับมาได้และยียวนเธอเล่น "เกิดอะไรขึ้น เพิ่งจะผ่านไปแค่สองวันเธอก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ?"

แดร์ริลงวยงงขณะเขากล่าว พระราชวังฟูเหยาได้จากไปหลังจากที่กองทัพโลกใหม่ถอนทัพออกไปจากสมรภูมิที่หอคอยดาวปราถนา

แล้วเทพธิดาตัวน้อยจะกลับมาทำไม?

เลือดขึ้นหน้าของไอรีนหลังจากที่ได้ยินคำกล่าวทักทายของแดร์ริล ก่อนจ้องเขม็งไปที่เขาและกล่าว "แดร์ริล นายช่วยจริงจังก่อนได้ไหม?"

มุขตลกของแดร์ริลยวนยีเธอทุกครั้งที่มาพบกัน

แดร์ริลฉีกยิ้ม "ได้ ฉันจะหยุด แล้วเธอมาหาสามีที่นี่ทำไม?"

“นาย!" เทพธิดาตัวน้อยนั้นโมโหแต่เธอก็กล่าวต่อ "ฉันมาที่เพื่อเอาของมาให้"

ขณะเธอกล่าว เธอก็หยิบคัมภีร์ออกมาสองเล่มและยื่นให้กับแดร์ริล

'อะไร?'

'คัมภีร์มหาปริศนาสองเล่มงั้นเหรอ?'

แดร์ริลตกตะลึงเมื่อเห็นคัมภีร์ในมือของไอรีน เขาถึงกับสะดุ้งเฮือก

คัมภีร์มหาปริศนาสองเล่ม เล่มหนึ่งมีหน้าปกสีน้ำเงินและอีกเล่มหนึ่งมีหน้าปกสีคราม

แดร์ริลรู้ทันว่าสองเล่มนี้เป็นของแท้จากการมองเพียงแค่แวบตาเดียว มันไม่มีทางที่จะลอกเลียนแบบลักษณะโบราณของสองเล่มนี้ได้ เพราะแต่ละเล่มมันเก่าแก่มาก