บทที่ 72

หลังจากผ่านวันอันยาวนาน แขกเกือบทั้งหมดก็ออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว ผู้อาวุโสของดาร์บี้บางคนก็กลับไปเช่นกัน ปล่อยให้สมาชิกตระกูลรุ่นใหม่ทั้งหลายดื่มกินในโถงจัดเลี้ยง แล้วพยายามคะยั้นคะยอให้เจ้าบ่าวพาเจ้าสาวเข้าเรือนหอได้แล้ว

เจ้าบ่าว แจ็คสันดื่มมากไปเล็กน้อยเมื่อช่วงกลางวัน ตอนนี้เขาจึงหลับสนิทอยู่ ในขณะที่เจ้าสาวอย่างรีเบคก้า ซง กำลังยุ่งอยู่กับการอำนวยความสะดวกให้กับแขกแทนสามี

แน่นอน พี่ชายคนโต ฟลอเรียน และภรรยาของเขา ยูมิ เองก็อยู่ด้วยเช่นกัน

"เอาล่ะ นี่ก็ดึกแล้ว ได้เวลากลับบ้านกัน!" ยูมิดูเวลาแล้วกล่าวเตือน

ฟลอเรียนดูจะไม่ค่อยพร้อมกลับเท่าไหร่นัก เขาโบกมือ "อา วันนี้เป็นโอกาสแสนพิเศษสำหรับพวกเราทุกคน ทำไมคุณไม่กลับไปก่อนล่ะ? ผมจะอยู่ที่นี่ ผ่อนคลายอีกสักหน่อย"

"คุณเมามากแล้วนะ ยังจะมีเรื่องคุยอะไรอีก?" ยูมิไม่พอใจนัก แต่เธอก็ไม่ต้องการที่จะทำให้ฟลอเรียนขายหน้าต่อหน้าคนในตระกูลนัก เธอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกลับไป

เมื่อยูมิกลับ สายตาของฟลอเรียนก็จ้องไปที่เจ้าสาว รีเบคก้า เหล่าชายหนุ่มนั่งดื่มขณะที่รีเบคก้ารินเหล้าให้พวกเขา ราวกับภรรยาที่ยอดเยี่ยม

'ผู้หญิงคนนี้ที่น้องชายเราแต่งด้วย เธอช่างดงามและมีรูปร่างที่ยอดเยี่ยม' ฟลอเรียนคิด

แอลกอฮอล์ทำให้ความคิดของเขาวุ่นวาย ยิ่งมองรีเบคก้านานเข้า เธอก็ยิ่งสวยขึ้นเรื่อย ๆ

เอื้อก!

ฟลอเรียนทนไม่ได้จนน้ำลายไหลออกมา

ในขณะที่ทุกคนกำลังเมาเละเทะ ฟลอเรียนก็ยืนขึ้นแล้วยิ้ม "เอาล่ะ ทุกท่านดูจะมีเวลาที่ดีในคืนนี้! แจ็คสันยังไม่ตื่นดี และรีเบคก้าเองก็ต้องจัดการงานแต่งหลังจบต่อ ทำไมเราไม่พอสำหรับคืนนี้กันล่ะ ดีไหมครับ?"

ทุกคนพยักหน้าด้วยความเห็นด้วย เพราะพวกเขายังต้องสืบทอดธุรกิจของครอบครัวต่อ

"รีเบคก้า เธอคงจะเหนื่อยมากเลยวันนี้" ฟลอเรียนเข้าหารีเบคก้าเมื่อแขกกลับไปหมด

รีเบคก้ายิ้ม "อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ มันเป็นเกียรติของฉัน แจ็คสันนั้นดื่มมากไปจนเขาอำนวยความสะดวกให้พวกคุณไม่ได้ ฉันต้องทำแทนเขา"

"เขาโชคดีที่สามารถแต่งงานกับคนแบบคุณ ช่างเป็นคนที่โชคดี!" เขายิ้มออกมาในขณะที่เดินไปรินชาใส่ถ้วย

ในขณะที่เขารินชา เขาก็นำขวดเล็ก ๆ ที่มีผงอะไรบางอย่างในนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโปรยมันลงในชา จากนั้น เขาก็หันไปหารีเบคก้า ส่งชาให้เธอ "รีเบคก้า เธอดื่มไปค่อนข้างเยอะแล้ววันนี้ ดื่มชานี่สิ แล้วเธอจะดีขึ้น เธอยังต้องไปดูแลแจ็คสันอีก"

"ขอบคุณค่ะ พี่ใหญ่" รีเบคก้าไม่ได้คิดอะไรมาก เธอจิบชา

"อย่างนั้นก็ดี ฉันขอตัวก่อน ฉันต้องกลับบ้านแล้ว" ฟลอเรียนยิ้ม

หลังจากที่รีเบคก้าเห็นเขาออกจากโถงจัดเลี้ยงไป เธอก็กลับไปทำความสะอาดงาน หลังจากไม่กี่นาที เธอก็เริ่มรู้สึกมึนหัว ในขณะที่เธอเอนตัวลงที่โซฟา เธอก็หมดสติไป