บทที่ 74

รอยยิ้มแข็ง ๆ ของซาแมนธาพลันดูอึดอัดและบูดบึ้ง

อย่างไรก็ตาม ลิลี่ยังคงสงบและมั่นใจ เธอยืนขึ้นแล้วแนะนำแดร์ริล "นี่คือแดร์ริล พวกเราแต่งงานกัน"

"โอ้… ลูกเขยของซาแมนธานี่เอง เขาดูเป็นคนที่เหมาะสมนะ เขาทำงานที่ไหนเหรอ?" เมลานีกล่าว

"ในบริษัท" แดร์ริลตอบอย่างสุขุม เขารู้ว่าเมลานีคิดจะทำอะไร แต่เขาไม่สน

"บริษัทอะไร? ตำแหน่งไหนล่ะ?" เมลานีถามด้วยรอยยิ้ม ทำทีเหมือนถามด้วยความเป็นห่วงจริงใจ

โดยไม่กะพริบตา แดร์ริลตอบ "ก็แค่หนุ่มออฟฟิศทั่วไป"

'อ้า! ก็แค่หนุ่มออฟฟิศ!' เมลานีคิด

ด้วยคำกล่าวนั้น รอยยิ้มเดียดฉันท์ก็ปรากฏบนใบหน้ารอบ ๆ เขา เมื่อเห็นการตอบสนอง เมลานีรู้สึกพอใจ

"เป็นหนุ่มออฟฟิศก็ดีแล้ว มันไม่เป็นไรที่เธอทำงานไม่ค่อยดี ลิลี่เองก็น่าทึ่งมากแล้ว มันไม่มีปัญหาอะไรที่เธอจะอาศัยอยู่ที่บ้านเฉย ๆ" เธอกล่าวเสริม

การประชดประชันนี้ชัดเจนมาก ใบหน้าของซาแมนธาดำมืดลง

'มันเป็นความผิดของแดร์ริล เขาไม่รู้จักตำแหน่งของตัวเองรึไง? เขาคิดว่ามันดีรึไงที่พูดเรื่องนี้ออกมาแล้วทำให้ครอบครัวต้องอับอาย?' ซาแมนธาคิด

ลิลี่เองก็มีรอยยิ้มที่ไม่เป็นธรรมชาติบนใบหน้า เธอเสียใจที่พาแดร์ริลมาด้วย

ในทันใดนั้น เมลานีก็ยืนขึ้นพร้อมแก้วในมือแล้วยิ้ม "ในเมื่อพวกเรามารวมกันวันนี้ ฉันก็มีข่าวดีจะมาประกาศ ลูกสาวฉันกำลังจะแต่งงาน และนี่คือลูกเขยฉัน"

ชายหนุ่มยืนขึ้นข้างแดร์ริลพร้อมน้ำเสียงที่แสดงความเคารพ "สวัสดีครับทุกท่าน ผมจิมมี่ ตอนนี้ผมเป็นเจ้าของบริษัท ไมล์-เอนด์"

ว้าว!

ทันใดนั้น ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"บริษัทไมล์-เอนด์? ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้านอกประเทศน่ะเหรอ? นั่นมันบริษัทใหญ่เลยนี่นา!"

"ถูกต้อง! ฉันได้ยินว่ามันกำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์เร็ว ๆ นี้ มันเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีสาขาในเมืองต่าง ๆ มากมาย ถ้าประทับใจมากที่เขาเป็นเจ้าของในอายุที่น้อยขนาดนี้!"