บทที่ 741

เขาต้องการให้เธอคุกเข่าลงเพื่อยอมรับเขาให้เป็นอาจารย์ของเธออย่างนั้นหรือ?

สีหน้าท่าทีของเชอรีลเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเมื่อเธอกรอกตามองไปที่แดร์ริล “อย่ามาทำอวดดี...”

แดร์ริลยักไหล่ “ก็ดี ฉันคงไม่บังคับเธอ เธอก็โทรไปหาคู่หมั้นของเธอให้มามัดตัวฉันไว้อีกทีก็ได้ ต่อให้ฉันมีบทเพลง ฉันก็ไม่มีทางให้เธอ”

เชอรีลกัดริมฝีปากขณะจ้องไปที่แดร์ริล เธอกัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชัง เธอไม่ยินยอมที่จะเรียกเขาว่าอาจารย์!

อย่างไรก็ตาม บทเพลงที่เขาได้ร้องออกมาเมื่อสักครู่ มันไพเราะเสนาะหูมาก

ถ้าหากว่าเธอได้เอาบทเพลงนั้นไปร้องบนเวทีในวันถัดไป เธอคงจะโด่งดังมากกว่าเดิมอย่างแน่นอน

“ฉันจะให้เวลาเธอสามวิ” แดร์ริลกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเธอไม่อยากจะยอมรับฉันเป็นอาจารย์ภายในสามวินาทีนี้ เธอก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

“สาม”

“สอง”

เชอรีลกัดริมฝีปากแทบจะเลือดไหล

“หนึ่ง”

ทันใดนั้นเชอรีลก็ตื่นตระหนกกระทื้บเท้าอย่างกระวนกระวาย “ฉันขอสัญญากับนาย”

ตุ้บ...

ขาอันเรียวงามของเชอรีลก็คุกเข่าลงอยู่เบื้องหน้าของแดร์ริล เธอเอยปากกล่าวอย่างนุ่มนวล “ฉันยินดีที่ได้เรียกนายว่าท่านอาจารย์”

เชอรีลก้มโค้งคำนับแดร์ริล เหมือนกับว่าเขาเป็นอาจารย์ของเธอ แต่เธอทำลงไปอย่างไม่ได้เต็มใจนัก เธอรู้สึกขายขี้หน้า

อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีทางเลือก ถ้าวันถัดไปเธอไม่มีบทเพลงใหม่ไปร้องแสดง ภาพลักษณ์ของเธอก็จะเสียหายเป็นอย่างมาก

แดร์ริลมองเชอรีลด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกปลาบปลื้ม “ดีมาก ลุกขึ้นได้แล้วลูกศิษย์คนดีของฉัน”

ขณะเขากล่าว แดร์ริลก็กวาดสายตาสอดส่องไปที่ทรวดทรงที่เย้ายวนของเชอรีล

“เขียนเพลงได้แล้ว เดี๋ยวนี้!” เชอรีลตะเบ็งเสียงแข็งกระวนกระวาย

แดร์ริลหัวเราะขณะเขาหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาและเขียนเนื้อเพลงทั้งหมดลงไป หลังจากนั้นเขาก็มอบบทเพลงให้กับเชอรีล

เชอรีลดีใจเป็นลิงโลด เธอฮัมเพลงเริงร่าทันทีเมื่อเธอได้ถือกระดาษเนื้อเพลงอยู่ในมือ

“แม่น้ำผึ้ง กลิ่นของเธอรัญจวนหอมหวาน มันเหมือนกับบุปผาเบ่งบานในสายลมฤดูใบไม้ผลิ...”

แจ่ม!

เพลงเพราะมากจริง ๆ!

เชอรีลนั้นประทับใจเป็นอย่างมากเธอไม่คิดมาก่อนว่าคนชั่วอย่างเขาจะเขียนเพลงออกมาได้ไพเราะขนาดนี้ แต่เขาไม่ใช่คนชั่วอีกต่อไปแล้วเขาคืออาจารย์ของเธอ